“วิญญาณร้ายแกมาจากไหน ถึงมาคอยหลอกหลอนผู้คนให้หวาดกลัว!” ฉินเฉาตกใจ เขาเห็นผู้หญิงยืนขึ้นแล้วรีบเอาทัดผมใบหูมันทำให้ฉินเฉาสามารถเห็นหน้าของเธอได้ชัดเจนยิ่งขึ้น กลับกลายเป็นว่าเธอไม่ใช่ผี แต่เป็นสาวสวยที่มีใบหน้าแสนคุ้นเคย“อ้าวเฮ้ย ผู้อำนวยการซู ทำไมคุณมาวิ่งซนแถวนี้?”หญิงสาวเห็นหน้าฉินเฉา สีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความประหลาด เพราะเธอกำลังเห็นสัตว์ประหลาดตาเขียวผมแดง มีเกล็ดสีดำปกคลุมไปทั่วร่าง แต่แค่ชั่วพริบตาเขาก็กลับกลายเป็นยามของโรงเรียนดั้งเดิม?ยิ่งกว่านั้นหน้าตาของยามคนนี้ดูคุ้น ๆสาวสวยไม่ได้พูดอะไร เธอหยิบไฟฉายออกมาแล้วส่องไฟไปที่หน้าฉินเฉา“เห้ยยยย∼ นายเองเหรอ แค่ไม่เจอกันไม่กี่วัน แต่ในใจของนายก็มีแต่พี่สาวของฉันซะแล้ว!” ‘ซูเฟย’ คนนี้ร้องตะโกนออกมา เอามือปิดปากด้วยความตกใจ เธอขมวดคิ้วยิ้มออกมาแล้วพูด “เอ๋? ทำไมพี่ฉันให้นายไปเป็นยาม?”“ก็ใช่น่ะสิ ผมเป็นยามที่นี่” ฉินเฉารู้สึกแปลก ๆ หรือบางทีผู้อำนวยอาจจะความจำเสื่อม? “ก็คนให้ผมรับงานนี้”“เจ้าคนโง่ ฉันก็เพิ่งบอกนายไปหยก ๆ ว่าฉันไม่ใช่พี่ซูเฟย ฮิ ฮิ”ทันใดนั้นคุณนายน้อยก็หัวเราะ “ถึงพวกเราจะสวยทั้งคู่ก็เถอะ แต่ก็คนละคน!”จากนั้นคุณนายน้อยก็เดินวนรอบ ๆ ตัวของฉินเฉา ฉายไฟใส่เขาขึ้น ๆ ลง ๆ เหมือนเธออยากจะชำแหละร่างกายของเขาเพื่อเรียนเกี่ยวกับกายวิภาค“เธอคือซูจี?” ฉินเฉาสังเกตเห็นเส้นผมสีแดง จากนั้นเขาก็ตบหน้าผากตัวเอง“ก็แหงแซะน่ะสิ มั
