าจะมีความสามารถในการมองเห็นตอนกลางคืน แต่เพราะความเคยชิน ฉินเฉายังคงฉายไฟฉาย ขณะที่อีกมือเอากระบองไฟฟ้าออกมาพร้อมกับเสียงฝีเท้า ก้องสะท้อนน่ากลัวอย่างเชื่องช้าของเขา ๆค่อย ๆ ก้าวทีละก้าว ๆ ตรวจสอบห้องนอนที่ถูกทิ้งร้างนี่เป็นห้องนอนแบบเก่า ดังนั้นประตูหน้าห้องนอนถูกคลุมด้วยเหล็ก จริง ๆ แล้วเป็นเหล็กสีเทา แต่หลังจากผ่านการใช้งานขาดการเอาใจใส่มานานหลายปี มันจึงถูกปกคลุมไปด้วยสนิมเหมือนหยาดเลือดตามที่ฟางเหวินพูด ห้องนอนของผู้หญิงที่ตายนี้เหมือนจะอยู่ในสุดของชั้นแรก แต่ใครจะรู้ว่าผีสาวชอบร่อนเร่หรือไม่ ฉินเฉาแค่เอากุญแจออกมาเปิดประตูเหล็กเก่า ๆ นี้ เพื่อมองหาเบาะแสข้างในเขาเปิดประตูห้องนอนแรก กลิ่นเหม็นเน่าโชยคละคลุ้งอากาศภายในห้องชื้น ฉินเฉาไอสองครั้ง สาดไฟฉายเข้าไปข้างใน นอกจากเตียงเหล็กเย็น ๆ ก็ไม่มีอะไรในห้องอีก นอกจากเชื้อราเขียว ๆ ที่เติบโตขึ้นมาในมุมหนึ่งของห้อง“น่ากลัวชะมัดยาด! ตึกนี้สร้างมาตั้งแต่ปีวะไหนนี่?” ฉินเฉาถอยหลังแล้วปิดประตูห้อง 101 เขาหันหลังกลับแสงของฉายไฟสาดผ่านระเบียงโดยบังเอิญ ทันใดนั้นร่างของเขาก็รู้สึกด้านชา เพราะสิ่งที่อยู่บนระเบียงคือร่างอันขาวโพลน กำลังยืนพิงอยู่ที่หน้าต่างบานสุดท้ายของระเบียง เส้นผมยาวสยายปิดหน้า เมื่อฉินเฉาสาดไฟฉายส่องไปชัด ๆทันใดนั้นร่างขาวโพลนก็หายไปจากการมองเห็นของเขา“เวรเอ๊ย!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็สบถออกมา เขาอยากจะขว้างไฟฉายทิ้งแล้วหันหลั
