ั่งบนพื้นดาดฟ้าอันเย็นเฉียบเขามองฟางเหวินที่สลบไม่ได้สติในอ้อมแขนของเขา ก็รู้สึกโล่งใจเขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เคราะห์ดีที่ตอนนี้เขามีโซ่จับวิญญาณ หาไม่แล้วอีกหนึ่งชีวิตที่แสนสดใสของนักศึกษาคงจะหายไปต่อหน้าเขาอีกครั้ง“ดีมาก…” เหล่านักศึกษารอบ ๆ โล่งอกนั่งบนพื้นดาดฟ้า ภาพของฟางเหวินโดดลงไปจากดาดฟ้าทำให้พวกเขากลัว หัวใจของพวกเขาแทบหยุดเต้น มือเท้าเย็นเฉียบอย่างลุ้นระทึกปัญหาได้รับการคลี่คลายจด้วยฉินเฉาเพียงคนเดียว ไม่มีใครรู้ว่าเขาเอาโซ่ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ด้วยการตอบสนองที่รวดเร็วของเขาจึงสามารถช่วยชีวิตฟางเหวิน จนรอดพ้นจากความตายได้อย่างฉิวเฉียดถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครสนว่าฉินเฉาเอาโซ่มาจากไหน ทุกคนรวมตัวอยู่ข้างฟางเหวินหลังจากสติของเธอกลับมา ฟางเหวิน ก็ลืมตาอย่างช้า ๆ มองเห็นฝูงล้อมรอบตนเองเธอก็รู้สึกตกใจอย่างที่สุด“ทะ ที่นี่ ที่ไหน?”“ฮือ∼ ฮือ∼ ฮือ∼” ก่อนเธอจะได้รู้อะไร ก็มีคนผู้หญิงโผเข้ามากอดเธอพร้อมกับร˹าไห้เป็นวรรคเป็นเวร ทำให้เสื้อฟางเหวินเปียกชุ่มโชกด้วยน˺าตา“ธะ เธอ เธอร้องไห้ทำไม?” ฟางเหวินรู้สึกสับสน วันนี้เธอรู้สึกเหมือนมีไข้มึน ๆ งง ๆ เธอจำไม่ได้ตัวก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วจากนั้นเธอก็รู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว“เหวินเหวิน เธอทำให้ฉันกลัวแทบตาย!” หูหลี่ลี่กอดเพื่อนสาวแน่น ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรต่อไป แต่ภายใต้ใบหน้าที่ร้องไ
