ัดกระบี่โบราณในมือเธอ พุ่งเข้าใส่ร่างของยมทูตจนติดกำแพง กระบี่สองคมโบราณนี้เป็นผลลัพธ์ของการฝึกฝนของปีศาจงูขาว 500 ปี มันจึงทรงพลังอย่างมาก“ให้ข้าทำลายเจ้าซะ เจ้าวิญญาณภูตผีที่น่าเกลียด!” ไป๋เจี่ยวเจียวแสดงทีท่าชัดเจนว่าจะกำจัดยมทูตตนนี้ทิ้ง นิ้วมือของเธอเริ่ม กระบี่ที่ถือไว้ในมือเตรียมจะปลดปล่อยคาถาเวทมนตร์กระบี่โบราณ“เจี่ยวเจียวหยุด!” ฮัวเหนียงขยับไปข้างหน้าร่างกายยมทูต ใช้ผ้าหลากสีทั้งคู่ป้องกันการโจมตีของไป๋เจี่ยวเจียว“ท่านพี่ทำไมท่านต้องขัดขวางข้าเสมอเลย!” ไป๋เจี่ยวเจียวตะโกนด้วยความโกรธ“ข้าไม่อยากเห็นเจ้าฆ่าผู้คน มันจะชักนำหายนะมาหาเจ้ารู้ตัวหรือไม่!” หน้าของฮัวเหนียงเต็มไปด้วยความกังวล หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลง ทำให้ฉินเฉารู้สึกสับสนอะไรสักอย่าง“ท่านพี่ ทำไมท่านถึงดื้อดึงเช่นนี้!” ไป๋เจี่ยวเจียวตะโกนอย่างรำคาญ “ถ้าพวกเราสังหารชายผู้มีกายาปีศาจ เพื่อแย่งชิงแก่นปีศาจของมันมาครอบครอง เราจะสามารถฝึกฝนบำเพ็ญตนกลายเป็นเซียนเราก็ไม่ต้องทนรำคาญใจกับพวกผู้ฝึกตนอีกแล้ว แล้วถึงตอนนั้นเราทั้งคู่ก็สามารถทำอะไรก็ได้ที่พวกเราต้องการ ทำไมเราต้องทนอยู่กับข้อบังคับเหล่านี้ด้วยเล่า”“เจี่ยวเจียวเจ้ามีใจคอเหี้ยมโหดอำมหิต การฝึกฝนตลอด 500 ปีมานี้ เจ้าคิดจริง ๆ เหรอว่า เจ้าสามารถข้ามผ่านประตูนั้นได้!” ฮัวเหนียงพูดอย่างห่วงใยพยายามเกลี้ยกล่อมไป๋เจี่ยวเจียว“ใจคอเหี้ยมโหดอำมหิตอะไรกันเล่า ท่านพี่ที
