่ข้าเห็นมีแต่ท่านที่ยังดื้อรั้นไม่ยินยอม!” ไป๋เจี่ยวเจียวพูด แสงสีขาวปรากฏผ่านนิ้วมือเธอ งูขาวจำนวนมากพุ่งตรงไปเพื่อกัดฉินเฉาฉินเฉาตกใจ แม้ว่าเขาจะไม่กลัวงู แต่เมื่อเห็นงูจำนวนมากแลบลิ้นพุ่งมาที่ตนเอง มันก็มากพอที่จะทำให้เส้นผมของเขาตั้งชูชัน งูขาวเหล่านี้เลื้อยขึ้นมาจากขาของเขาอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนกับถูกงูจำนวนมากรัดทั่วร่างกาย หนังหัวของฉินเฉารู้สึกชา“บัดซบ ออกไป!” ฉินเฉายื่นมือออกไปคว้างูขาว ทันใดนั้นงูขาวก็อ้าปากแล้วกัดเข้าที่หลังมือของฉินเฉา แต่ฉินเฉาไม่ได้เกรงกลัวงูขาวกัดเพราะมือของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำอย่างที่คาดไว้เขี้ยวของงูขาวหักร่วงหล่นออกจากมือของฉินเฉา“เจี่ยวเจียว เจ้าทำเกินไปแล้วนะ!” ทันใดนั้นฮัวเหนียงก็สะบัดมือส่งผ้าหลากสีออกจากมือของเธอ ฟาดไปทั่วร่างฉินเฉา ฉินเฉาไม่รู้สึกเจ็บสักนิด เขารับรู้แค่ลมหอม ๆ ที่ลอยเข้าจมูกของเขา จากนั้นงูขาวที่อยู่รอบตัวเขาก็หล่นลงพื้นบิดตัวไปมา“ท่านพี่อย่ามาขวางข้า!” ไป๋เจี่ยวเจียวพุ่งเข้าใส่ฉินเฉา แต่ฮัวเหนียงก็พุ่งเข้าไปขวางเอาไว้ ทั้งสองต่อสู้กันพัลวันผลัดกันรุกผลัดกันรับมากว่าสิบกระบวนท่า ลมหายใจของไป๋เจี่ยวเจียวกลายเป็นถี่รัวตะโกนเสียงดังว่า “ท่านพี่ทำไมท่านต้องช่วยเจ้านี่ด้วย เราทั้งคู่เป็นพี่น้องกันมานานกว่า 200 ปี ทำไมท่านถึงไม่ช่วยข้า!”“เจี่ยวเจียว ข้ากำลังช่วยเจ้าอยู่!” ฮัวเหนียงได้รับความสามารถการใช้ชายเสื้อนี้มาจากนิ
