เมื่อฉินเฉามาถึงดาดฟ้า เขาพบหลิวชวนกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นสภาพของเขาดูมืดมนซึมเศร้า จิตใจว่างเปล่า ฉินเฉาเห็นหลิวชวนไม่ได้โดดตามอวี๋เชี่ยนไป มันทำให้เขารู้สึกโล่งอก“หลิวชวน” ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเพื่อปลอบเขา ถ้าสิ่งเก่า ๆ ไม่จากไป สิ่งใหม่ก็จะไม่เข้ามา?ให้ตายเถอะ หลังจากคิดสิ่งนี้ ทันใดนั้นเขาอยากจะตบหน้าตัวเอง“พี่ฉิน” ในตอนนี้เองหลิวชวนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าจ˺าม˹าของเขาแอบชุ่มไปด้วยน˺ามูกน˺าตา หน้าของเขากระตุก เหมือนร้องไห้จนเสียการควบคุม“เชี่ยนเชี่ยนเธอ เชี่ยนเชี่ยนเธอ” หลิวชวนพูดไม่จบประโยคเพราะร้องไห้ขณะที่กอดขาฉินเฉา รูปร่างที่เหมือนลูกชิ้นของเขากำลังสั่นเทา“หักห้ามใจซะ แล้วยืดอกยอมรับโชคชะตา” ฉินเฉาคิดอยู่ชั่วขณะแม้เขาจะจบจากคณะอักษรศาสตร์ เขาสามารถพูดได้แค่คำนี้ หลังจากหาเหตุผลคิดสะระตะดีแล้วหลังจากนั้นตำรวจก็มาถึง พร้อมกับรถพยาบาล ดูเหมือนคน ๆ นี้ตายไปแล้ว ไม่สามารถชุบชีวิตขึ้นมาได้อีก แม้ว่าจะใช้เม็ดยาอมตะของเหล่าจุ้น แม้ว่าฮัวโต๋จะปรากฏตัวก็ไม่สามารถนำวิญญาณของอวี๋เชี่ยนกลับมาได้ซูเฟยยืนอยู่ด้านข้าง หัวใจของเธอหนาวจนเป็นน˺าแข็ง ความเย็นนี้แพร่ผ่านเลือดของเธอกระจายไปทั่วทั้งร่าง เธอมองไปที่ร่างกายของอวี๋เชี่ยนที่ถูกรถพยาบาลยกไป ขณะที่มือของเธอกุมมือของฉินหลิงมือของทั้งคู่เย็นเฉียบไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆสิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดไม่ใช่ความตายของอวี๋เชี่ยน แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นก
