ปด้วยคำพูดเป็นปกติธรรมชาติ“เกิดอะไรขึ้นคะ ฮัวเหนียงหวังว่าคุณชายจะลืมมัน ฮัวเหนียงไม่อยากใช้เวทมนตร์ทำร้ายใคร ดังนั้นคุณชายอย่ากลัวเลยนะ”“ผมคุณนี่” ชายสวมแว่นตกใจ แต่ในใจของเขาคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมเธอถึงใช้ภาษาจีนโบราณในการพูดคุย“คุณชาย ข้ามีบางสิ่งต้องทำพวกเราแยกย้ายกันเถอะ” ปีศาจงูตนนี้ชื่อฮัวเหนียง จากนั้นกลายเป็นแสงหลากสี แล้วหายลับไปจากสายตาของชายสวมแว่น“..” ชายสวมแว่นหวาดกลัวทรุดลงไปกับพื้น ดวงตาเหม่อลอยแล้วพูดพึมพำว่า“มันต้องเป็นเพราะฉันช่วยตัวเองมากไปแน่ ๆ ถึงได้เพ้อขนาดนี้อามิตตาพุธ อามิตตาพุธ ท่าทางการช่วยตัวเองมากไป จะเป็นการทำร้ายสุขภาพฉันจะต้องควบคุมตัวเอง”ขณะเดียวกันทางด้านของฉินเฉา ที่กำลังช่วยหลิวฉวนลงมาจากดาดฟ้าตึกเรียนบริหาร หลิวชวนอยู่ในอาการสับสนตลอดเวลา ไม่สามารถเดินด้วยตัวเองได้ เขาต้องรับการช่วยเหลือจากฉินเฉา“พี่ฉิน” หลิวชวนพึมพำแล้วพูดว่า “พ่อแม่ของเชี่ยนเชี่ยนอายุ 60ปี พวกเขาแก่แล้ว ยิ่งกว่านั้นแม่ของเธอสุขภาพไม่ดี ถ้าพวกเขารู้ว่าลูกสาวของพวกเขาตายแล้ว จะเกิดอะไรขึ้น”ฉินเฉาตบบ่าหลิวชวนตลอดเวลา กระตุ้นเขาให้เข้มแข็งทันใดนั้นเองบริเวณสนามก็บังเกิดความโกลาหล พวกเขาเห็นผู้หญิงใส่ชุดสีสันสดใส เดินมาช้า ๆ มาหาพวกเขา นักศึกษาที่อยู่ใกล้ ๆเมื่อเห็นเธอต่างก็นิ่งค้างด้วยความตกตะลึง ราวกับพื้นที่นี้ได้ถูกแช่แข็ง“กงกง?”“บรึ๋ยยยย ฉันไม่ได้ฝันใช่มั้ย กงกงมาที่โรงเ
