วันต่อมา ฉินเฉาพาสาวน้อยไปส่งที่โรงเรียน จากนั้นก็ค่อยปั่นจักรยานไปทำงานที่โรงเรียนกวงหยวนซึ่งเป็นไปตามคาด พอเขามาถึงโรงเรียน เขาก็โดนไอ้อ้วนหวังดุด่านี่เรียกว่าหาเรื่องเจ็บตัวโดยแท้ เหตุผลที่เขาลางานเมื่อวานนี้ด้วยเพราะรู้สึกไม่ดี แต่กระบองไฟฟ้าหวังไม่อนุมัติมัน เขายังคงตัดเบี้ยเลี้ยงเขาจากเงินเดือน 50 หยวนฉินเฉาโกรธจนควันออกหู แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเพื่อระบายอารมณ์ สุดท้ายเขาทำแค่เดินเตร่ไปทั่วโรงเรียน ถามนักศึกษาเกี่ยวกับเรื่องผีบนชั้นสองของหอพักชาย แต่ดูเหมือนเหล่านักศึกษาจะไม่อยากพูดถึงมัน เมื่อฉินเฉาถามพวกเขาพวกเขาทำแค่เงียบ หรือไม่ก็บอกว่าไม่รู้แค่นั้นมันทำให้ฉินเฉารู้สึกหงุดหงิด ดูเหมือนเขาต้องรอจนตกกลางคืนเพื่อหาสิ่งที่เกิดขึ้น“พี่ฉิน พี่ฉิน!” ขณะที่ฉินเฉากำลังผิดหวัง เด็กอ้วนหลิวชวนก็ยิ้มร่าวิ่งเข้ามาหาเขา พร้อมกับยื่นบุหรี่ให้ “พี่ฉินสูบมั้ย”“เจ้าหนูถูกหวยหรือไง?” ฉินเฉาจ้องเขา ผลักบุหรี่คืนเขา “ฉันไม่สูบ นายเก็บไว้เถอะ”“พี่รู้ไหม อวี๋เชี่ยนยอมพูดกับผมแล้ว” หลิวชวนตื่นเต้นใบหน้าจ˺าม˹าของเขาฉีกยิ้มกว้างจนแก้มปริ“เธอพูดอะไรกับนายล่ะ?” ฉินเฉาขมวดคิ้ว อวี๋เชี่ยนไม่ใช่ว่าเธอไปกับฟางหัวหรอกเหรอ ทำไมเธอถึงกลับมาคุยกับหนุ่มจน ๆ อย่างหลิวชวนอีกล่ะ?“เธอถามผมว่า ผมยังคงรักเธออยู่รึเปล่า” หลิวชวนยิ้ม แล้วพูดว่า“ผมต้องตอบว่ายังรักเธออยู่แล้วจริงไหม ก็เราโตมาด้วยกันนี่นา ตั้งแต่เด็กความ
