รู้สึกที่ผมมีให้กับเธอมันลึกซึ้งมาก แต่ในตอนนี้ ผมเพิ่งเสียศูนย์มา ยิ่งกว่านั้นผมอยากรักษาหน้านิด ๆ หน่อย ๆ คุณรู้ใช่มั้ยผู้ชายเราต้องรักษาหน้าตัวเอง ผมเลยกลืนน˺าลายแล้วพูดกับเธอว่าไม่จากนั้นเธอก็เลยร้องไห้ตาแดงวิ่งหนีไป พี่ฉินผมรู้ว่าพี่เป็นคนดี พี่ช่วยผมหน่อย ช่วยผมขอโทษเธอนะ”หลิวชวนจับมือเขาแล้วก้มคำนับหลายครั้งให้ฉินเฉา ฉินเฉารีบดึงมือกลับ ด้วยเพราะไม่อยากให้เขาทำแบบนี้ แล้วพูดด้วยความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “นายก็แค่เดินไปบอกเธอตรง ๆ ไม่ต้องรักษาน่งรักษาหน้าอะไรหรอก บอกเธอไปว่านายเสียใจ ที่พูดจาพลั้งปากออกไปโดยไม่ทันคิด ขอให้เธอยกโทษให้ซะ”“ไม่ได้ ไม่ได้หรอกพี่!” หลิวชวนรีบโบกมือหย็อย ๆ “ผมรู้จักอวี๋เชี่ยนมานาน เธอขี้อายจะตาย เธอต้องได้ยืนเฉย ๆ ฟังผมแน่ ได้โปรดช่วยผมด้วยพี่ฉิน ได้โปรด”เมื่อเห็นหลิวชวนแสดงท่าทางขอร้อง ฉินเฉาได้แต่ทำใจ“ได้ ๆ ครั้งนี้ฉันจะช่วยนาย หลังจากนี้ถ้านายมีปัญหาเรื่องผู้หญิงนายต้องจัดการด้วยตัวเอง อย่าให้คนอื่นออกหน้าให้”“ครับ ๆ พี่ฉินสั่งสอน ครั้งหน้าผมจะใช้มันให้เป็นประโยชน์” พอมีหนทางสามารถทำให้อวี๋เชี่ยนกลับมา หลิวชวนก็แสดงท่าทางดีอกดีใจเป็นยกใหญ่ ขณะที่ทั้งคู่คุยกันอยู่ก็มีเสียงดังตึงตังมาจากนอกประตูโรงเรียน จนพวกเขาสะดุ้งนักศึกษาที่อยู่ใกล้ประตูหน้าอยากรู้ว่าเสียงดังมาจากไหนในที่สุดแหล่งที่มาของเสียงก็กระจ่าง ชายวัยกลางคนสวมเสื
