้อแขนยาวสีฟ้า รองเท้าฟาง กำลังขับแทรกเตอร์สีแดง ที่ใส่กะหล˹าปลีที่ข้างท้าย พร้อมกับฝุ่นควันที่ลอยฟุ้งกระจายออกมา หยุดอยู่หน้าประตูโรงเรียนขณะที่เครื่องยนต์ยังส่งเสียงอยู่ที่ตั้งของโรงเรียนกวงหยวนใกล้กับชานเมือง ไม่ไกลออกไปก็มีฟาร์มอยู่ล้อมรอบ ฉะนั้นการมีรถแทรกเตอร์ผ่านก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ชายกลางคนคนนี้ ทำไมหยุดรถอยู่หน้าประตูโรงเรียนแบบนี้ยามเฝ้าประตูจึงต้องเข้าไปสอบถามตามหน้าที่“พี่ชายรู้จักนักศึกษาปี 2 คณะเศรษฐศาสตร์และการค้า ชื่อหลิวชวนมั้ย ห้องเขาอยู่ไหน?”ยามหน้าประตูตอนนี้มีอายุน้อยที่สุด เขาเพิ่งอายุแค่ 17 – 18 ปี ได้ยินสิ่งที่ชายกลางคนถามเขาเลยรู้สึกซับซ้อน“ผะ ผมไม่รู้” มันเป็นความรู้ทั่วไป ที่ไม่มีห้องเรียนแน่นอน มันมีแต่หอพักเท่านั้นที่แน่นอน“ขอโทษด้วยแล้วกัน งั้นผมจะไปเรียกเขาเอง” ชาวนาวัยกลางคนพูด จากนั้นนำไอโฟนรุ่นล่าสุดออกมาจากกระเป๋าของเขา ทำให้การ์ดต้องตะลึง ภายในหัวตอนนั้นลำพังแค่เงินเดือน 4000 หยวนของตัวเองคงไม่สามารถมีโทรศัพท์รุ่นนี้ได้ แต่ชายคนนี้เป็นแค่เพียงชาวนากลับมีมัน เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าไม่สามารถตัดสินคนที่การแต่งตัวได้จริง ๆหลังจากนั้นกระบองไฟฟ้าหวังก็ออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัย ตะโกนไปที่ชาวนา“เฮ้ คุณมาจากไหน นี่ทางเข้าโรงเรียน ไม่อนุญาตให้รถมาจอดที่นี่”“คนเมืองนี่พูดอะไรไร้สาระ!” ชาวนาวัยกลางคนลูบรถแทรกเตอร์เรากับลูกสุดที่รักของเขา จากนั้นพูดสวนกลับมา
