ว่า “นี่มันแทรกเตอร์ไม่ใช่รถ”กระบองไฟฟ้าหวังถึงกับอึ้งใบ้รับประทานกับคำตอบนี้ หลังจากเงียบอยู่นาน เขาระเบิดออกมา“ห้ามหมด แทรกเตอร์ก็ห้าม! นี่ประตูโรงเรียน พาหนะทุกชนิดห้ามจอดที่นี่!”“เอ้า อย่างนี้น่ะเอง!” ชาวนาวัยกลางคนพยักหน้าหงึก ๆ “งั้นคราวหน้า ฉันจะขี่ลามาแล้วกัน”ทันใดนั้นกระบองไฟฟ้าหวังจากไปทันที ดูเหมือนเขาจะพูดอะไรไม่ออกกับชาวนาคนนั้นตอนนั้นเอง หลิวชวนวิ่งออกมาจากโรงเรียน แล้วก็ตะโกนพูดคุยชาวนา“พ่อ มาทำอะไรที่นี่?”“ไอ้ลูกเนรคุณ ทำไมข้าจะมาไม่ได้!” หลังจากที่ชาวนาวัยกลางคนเห็นหลิวชวน หน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสุข เขายังคงไม่ลืมที่จะระเบิดคำด่า ตรงข้ามกับคำพูดของเขาก่อนหน้านี้ “แม่แกคิดถึงแกมากเธอกลัวว่าแกอยู่โรงเรียนนี้แล้วจะลำบาก แม่แกเลยสั่งให้ข้าเอาของโปรดมาให้ มันเผา นี่มาเอาสิ! ข้าต้องไปตลาดก่อน ตอนนี้กะหล˹าปลีราคาดี จะรีบเอามันไปขายก่อนตลาดจะวาย”หลังจากนั้น ชายวัยกลางคนก็เอากระสอบป่านที่เต็มไปด้วยมันเผามาจากข้างในแทรกเตอร์ของเขา แล้ววางมันลงบนมือหลิวชวน แค่กระสอบวางลงบนมือเขา ๆ ก็เหงื่อแตกซิก เพราะความหนักกระสอบเลยร่วงหลุดมือกระแทกใส่เท้า“เจ้าเด็กสารเลว แค่แรงจะถือกระสอบยังไม่มี!” พ่อของเขาโมโหจากนั้นก็ลงมายกกระสอบมันด้วยมือเคียงข้างเดียว ขณะที่หลิวชวนยังคงกอดกระสอบมันอยู่ด้วย“ให้ผมช่วยนะครับ หึ หึ” ฉินเฉาก้าวออกมา จากนั้นก็ใช้มือข้างเดียวออกไปคว้ากระสอบ ที่มีหลิวชวนเกา
