ะเป็นลูกลิงอยู่“ว้าว พ่อหนุ่ม แข็งแรงไม่เบานี่” พ่อหลิวชวนตบบ่าฉินเฉาอย่างชอบอกชอบใจ “ขอบใจมาก”จากนั้นเขาหันหัวไปถามหลิวชวน “ทำเรื่องไว้กับลูกสาวบ้านอวี๋ ได้ขอโทษเธอหรือยัง?”“เธอยังเรียนอยู่” หลิวชวนเหงื่อแตกโชก รีบตอบ“ดูสิ ลูกสาวบ้านอื่นขยันขันแข็งตั้งใจเรียน เทียบกับแกเจ้าหนูเอาแต่เล่นไปวัน ๆ โดดเรียนบ้างอะไรบ้าง ครั้งหน้าถ้าข้ารู้ว่าแกโดดอีกนะข้าจะหักขาแก!” ชาวนาวัยกลางคนอดระเบิดคำด่าไม่ได้ แต่เขารีบพูดต่อ “เจ้าหนูข้าจะบอกอะไรแกไว้อยาก พ่อของเธอเป็นทหารผ่านศึกอายุยังไม่ถึง 40 ปีก็มีลูก เด็กคนนั้นคือสิ่งล˺าค่าสำหรับเขา ถ้าข้ารู้แกดูแลลูกสาวตระกูลอวี๋ไม่ดี ข้าจะหักขาทั้งสองข้างของแกทิ้งซะ!”หลังจากขอบคุณยามอีกครั้ง เขาก็ขึ้นแทรกเตอร์สีแดงขับจากไป“พ่อนายนี่สุด ๆ ไปเลย!” ฉินเฉาที่ยืนข้าง ๆ หลิวชวนตบบ่าของเขา จากนั้นยกกระสอบด้วยมือข้างเดียว “บุหรี่นายฉันไม่ต้องการ แต่อยากจะขอหัวมันนี่สักหน่อย ฉันเองก็มาจากบ้านนอกเหมือนกัน ฉันชอบกินมัน”“ถ้าพี่ฉินต้องการ ไม่ต้องมาขอปันหรอกเอาไปทั้งหมดเลยนั่นแหละ”“ได้ยังไงเล่า นี่เป็นของที่แม่นายฝากมา” ฉินเฉาหยิบมัน 4 – 5 หัวจากนั้นส่งกระสอบคืนหลิวชวน “ดูนายสิ เหมือนพ่อนายพูดไม่มีผิด ตัวก็ใหญ่ แต่กลับอ่อนแอชะมัด”มันนี่ยังอุ่นอยู่ ฉินเฉาจำได้ตอนยังเด็ก ที่บ้านนอกปู่ของเขาก็ทำมันแบบนี้ให้เขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าปิ้งมันด้วยถ่านนะ กลิ่นถ่านจาง ๆ ที่ติดมาทำให
