ียนของนักเรียน พี่ฉินเฉาเมื่อวันนั้นมาถึงหนูอยากให้พี่ไป”“หะ?” ฉินเฉานิ่งไปชั่วขณะ “ให้ฉันไป? แล้วแม่ของเธอล่ะ?”“เธอเดินทางบ่อย เธอยุ่งจริงๆ มันทำให้เธอเหนื่อย เกี่ยวกับเรื่องโรงเรียนหนูไม่อยากให้แม่กังวล”“ตกลง ไม่มีปัญหา” ฉินเฉาและแม่หลี่นาทั้งคู่เข้าใจว่าเด็กคนนี้โตไวกว่าเด็กคนอื่นๆ “ถึงเวลาแล้วก็โทรเรียกฉันละกัน”ฉินเฉาลูบหัวเธอ “เด็กดี คิดถึงแต่คนอื่นจริงๆ”“ใครเด็ก? นี่ไม่เล็กนะ!” หลี่นาปัดมือฉินเฉาออกและยืดอกเล็กๆของเธอ“อะแฮ่ม… …” ฉินเฉามองหน้าอกของคัพบีของเธอและทำความสะอาดจาน พูดว่า “แม้ว่ามันจะยังเล็ก แต่มันยังโตได้อีกเยอะ”“ไปตายซะ พี่ฉินเฉาคนบ้ากาม!” หลี่นาก้มหัวเธอลง เธอรู้สึกมีความสุขจริงๆ ที่ฉินเฉาสนใจในตัวเธอ แต่ก็รู้สึกอายในขณะเดียวกันหน้าเธอแดงเหมือนแอปเปิลสุก ทำให้คนมองอยากจะกัดเธอฉินเฉาหัวเราะอย่างไร้ความหมายแล้วรีบไปที่ครัว“ตอนนี้เธอกลับบ้านได้แล้ว มันมืดแล้วเลยเวลานอนแล้ว!” ฉินเฉาตะโกนขณะล้างจาน“ค่ะ…..” หลี่นายืนขึ้น บุ้ยปากและเดิน 3 ก้าวไปที่ประตูในตอนนี้เอง ที่นอกหน้าต่างทันใดนั้นก็ปรากฏฟ้าผ่าลงมา มันใกล้มาก ท้องฟ้าทั้งหมดสว่างวาบ ส่องให้เห็นเมฆครึ้ม ตามหลังสายฟ้าข้างนอก ทันใดนั้นห้องก็มืด“อ๊า!” ความมืดและสายฟ้าเป็นศัตรูตามธรรมชาติของผู้หญิง หลี่นาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เธอกรีดร้องและวิ่งเข้ามาที่ครัวเพื่อหาฉินเฉา“พี่ฉินเฉา พี่อยู่ไหน!”“อยู่นี่ ฉันอยู่นี่!” แน่นอนว่าฉ
