ินเฉาไม่กลัว ตะโกนออกไป ตาของเขาไม่มีปัญหาที่จะมองในความมืด และทุกสิ่งสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน นั่นคือเขาเห็นหลี่นาที่สวมชุดนอนสีชมพูวิ่งผ่านห้องครัว ตรงมาที่หน้าอกของเขาแล้วกอดเอวเขาแน่น“พี่ฉินเฉา หนูกลัว…”“เธอกลัวอะไร!” ฉินเฉารีบถามสาวน้อยในอ้อมแขน“ฟ้าผ่า ข้างนอก….” หลี่นาพึมพำ “พี่ฉินเฉา เกิดอะไรขึ้นกับพี่?”“ที่จริงแล้ว ฉันเป็น….ผี!” ทันใดนั้นฉินเฉาทำหน้าตาบู้บี้ แลบลิ้นออกมาและทำน˺าเสียงแหบพร่า“อ๊า!” หลี่นากลัว น˺าตาไหลจากดวงตาของเธอและทันใดนั้นเธอกระโดดถอยหลังคว้ากระทะที่อยู่ใกล้ๆ และหวดเข้าไปที่หัวของฉินเฉา“โอ๊ย…ให้ตายเถอะ…” แม้จะมีพลังป้องกันร่างกายของเขา แต่แรงตีนี้หนักมาก กระทั่งหลี่นายังตะลึงกับมัน“อ๊า! พี่ฉินเฉาเป็นอะไรมั้ย?” หลี่นาทิ้งกระทะไป ร้องอย่างตกใจและวิ่งไปจับที่หัวของฉินเฉา“ไม่เป็นไร!” ฉินเฉาโบกมือ “ฉันฝึกวิชาหัวเหล็กมา มันไม่เป็นไร”“ฮือฮือฮือ หนูกลัว…” สาวน้อยนางนี้กอดเขาและเริ่มร้องไห้ ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ แต่รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย นี่มันจะหมดฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ทำไมมีฟ้าผ่าได้“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร หยุดร้องนะ ฉันจะพาเธอไปนอนที่เตียง!”ฉินเฉาช่วยเช็ดน˺าตาให้หลี่นาแล้วพูด“ไม่ หนูกลัว หนูไม่อยากนอน!” หลี่นากอดฉินเฉาไม่ยอมปล่อยเขาไป เหงื่อฉินเฉาแตกพลั่ก พูดอย่างรีบร้อนว่า“นี่ จะได้ยังไง ถ้าแม่เธอรู้ เธอต้องจัดการฉันแน่”“ไม่สน!” หลี่นาขยับมากขึ้น หัวของเธอซบเข้าที่อก
