๊ากกกก!” อันธพาลคนนั้นร้องเหมือนหมูถูกเชือดกุมจมูกที่เลือดยังคงทะลักออกมาไม่หยุด ร้องตะโกนขึ้นว่า “บัดซบ ไอ้เด็กสาระเลวบังอาจนักนะแก! อัดมันให้เลย หักขาทั้งสองข้างของมันชดเชยให้ฉัน!”ลูกกระจ๊อกที่ถือแท่งเหล็กอยู่คนรอบ ๆ หลังจากได้ยินเสียงคำสั่งตัวหัวหน้าพวกมันก็พุ่งเข้าโจมตีทันที การโจมตีของพวกมันไม่มีความเมตตาไร้ซึ่งรู้สึกผิดบาป แต่ละจุดที่มันโจมตีล้วนเป็นจุดตายแทบทั้งสิ้นฉินเฉารีบยกแขนป้องกันหัวกับหน้าอก เสียงฝ่าอากาศของแท่งเหล็กดัง หวืดดด!!! ขณะฟาดใส่ร่างของฉินเฉาพร้อมกันตุบตับ∼ ตุบตับ∼ แท่งเหล็กฟาดใส่เทั้งหลัง ทั้งกล้ามแขนของฉินเฉาเจ็บปวดระบมไปหมด“กระทืบมันอีก อัดมันให้แหละ โอ้ย∼ ซี๊ดดดด∼ เวรเอ๊ย เจ็บชิปเป๋ง!” หัวหน้าอันธพาลที่ถูกดึงจิวออกจากจมูก จับแท่งเหล็กเดินเข้าไปหาฉินเฉาเพื่อร่วมวงทำร้ายหนึ่งในนักเลงฟาดแท่งเหล็กใส่กระดูกสะบ้าหัวเข่าของเขา กร๊อบ!เสียงกระดูกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน ฉินเฉารู้สึกถึงความเจ็บปวดบนหัวเข่าของเขา จนเผลอเหยียดขาออกไปบนพื้นอย่างไม่อาจควบคุมได้“ขาของมัน! หักขาของมันให้ฉัน!” หัวหน้าที่เจาะจมูกรีบร้องตะโกน เหล็กในมือของมันฟาดลงไปที่ขาของฉินเฉาอย่างรวดเร็วความโกรธของฉินเฉาปะทุขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่ เขามองไปที่จักรยานที่อยู่ข้างเขา เจากนั้นก็จับมันแล้วพยุงตัวเองด้วยขาอีกข้างจักรยานคันนี้หนักมากมันเป็นรุ่นล้าสมัย แต่พออยู่ในมือของฉินเฉากลายเป็นว่ามันดูไร้น˺าหนั
