เมื่อเห็นท่าทางของซูเฟย ฉินเฉาหันไปมองตาของผู้อำนวยการสาวโดยไม่รู้ตัว เธอทำแค่เพียงยืนกอดหน้าอกมองมาทางเขาพร้อมกับส่งยิ้มให้แฝงไว้มีความหมายบางอย่าง‘ผู้หญิงคนนี้ช่างเลือดเย็น นักเรียนตีกันต่อหน้าต่อตาแท้ ๆ ยังทำเป็นเฉยอยู่ได้ยังไง’‘เธอไม่แคร์ แต่ฉันแคร์!’“มานี่ ตามฉันไปที่ห้องรักษาความปลอดภัยจะได้รักษาแผลนาย”ฉินเฉาขมวดคิ้วขณะพยุงเด็กอ้วน เขาไม่สนว่าจะมีนักเรียนมากแค่ไหนข้างหน้าเขาขาของเด็กอ้วนอ่อนแรงไม่สามารถเดินได้แม้แต่เพียงก้าว นักเรียนเหล่านั้นกางมือของพวกเขาขวางทางของฉินเฉา“ฉันบอกให้แกหยุด แกยังไม่หยุดอีก!” นักเรียนผมฟ้าจับไหล่ของฉินเฉา “เป็นแค่การ์ดอย่ามาทำตัวยุ่มย่าม ฉันจะบอกให้ ในโรงเรียนนี้ไม่มีใครกล้ายุ่งเรื่องของฉัน”“ปล่อยมือของนายซะ” ฉินเฉาหันกลับไป แล้วมองนักเรียนผมฟ้าอย่างเย็นชา จิตใจของมันสั่นสะท้านรู้สึกเหมือนกำลังถูกสัตว์ป่าจ้องจิตใต้สำนึกสั่งให้มันเอามือกลับ“กะอีแค่การ์ดมาใหม่อยากโชว์พาว!” เด็กคนนี้ปากดีจริง ๆ เมื่อเห็นเครื่องแบบของฉินเฉาก็เลยพูดจาดูถูกคิดว่าเขาเป็นแค่การ์ด มันตะโกนอย่างภูมิใจว่า “ถ้าแกอยากเสือกนัก เดี๋ยวฉันจะจัดให้!”“หืม?” ฉินเฉาฉีกยิ้มขึ้นที่มุมปากแล้วพูดว่า “ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน กลัวแกจะจัดการฉันยังไงไอ้หนู!”“เชี่ยเอ๊ย…” เป็นครั้งแรกที่มีคนบังอาจยั่วโมโหมัน มันตะโกนเหมือนคนเสียสติทันที “หักขามันเดี๋ยวนี้ ดูสิมันจะยังทำงานได้อีกไหม!”สิ้นเสีย
