งคำสั่งเหล่านักเรียนต่างพุ่งเข้าใส่เขา ประเคนทั้งหมัดทั้งเท้าใส่ฉินเฉามีนักเรียนแอบเตะฉินเฉาจากข้างหลัง เขาต้องการกระทืบให้ฉินเฉาเป็นเหมือนกับเด็กอ้วนคนนั้นแต่ฉินเฉาโมโหนักเรียนผมฟ้าคนนั้น เป็นแค่นักเรียนยังเรียนไม่จบแต่กลับทำตัวเลวทรามข่มเหงคนอื่นขนาดนี้“หลบไปข้าง ๆ ” เขาผลักเด็กอ้วนออกไปจากดงพายุหะบาทา ในขณะเดียวกันเขายกเท้าเตะสวนเด็กที่ย่องเข้ามาจัดการด้านหลัง ส่งผลให้ร่างของมันลอยกระเด็นตกไปในแอ่งโคลนแค่นักเรียนมือเปล่า พวกเขาจะเทียบกับฉินเฉาที่มีพลังพิเศษได้อย่างไร ด้วยพลังนี้เขาน็อกนักเรียนที่เข้ามาด้วยหมัดล้วนๆ ทำให้ท่ามกลางสายฝนโคลนสาดกระจาย นักเรียนหมาหมู่เริ่มหวาดกลัวพลังของฉินเฉาจนต้องถอยหลังอย่างลังเล“แก แกบังอาจลงไม้ลงมือกับนักเรียนงั้นเหรอ?” ทันใดนั้นนักเรียนผมฟ้าถึงแม้จะหวาดกลัว แต่ก็ยังปากดีไม่เลิก“บังอาจ?” ฉินเฉาหัวเราะจากนั้นกลายเป็นโกรธ “ฮ่า ๆ ๆ นายสิบังอาจ เป็นแค่เด็กนักเรียนแต่ยังกล้าทำร้ายนักเรียนคนอื่น ทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้?”“แกรู้มั้ยฉันเป็นใคร?” นักเรียนผมฟ้ารวบรวมความกล้าของเขาแล้วถาม“ฉันไม่สนว่านายเป็นใคร!” ฉินเฉาขมวดคิ้วหลังจากจำบางสิ่งได้บางสิ่งที่เฉินหยิงหยางพูดกับเขา “นักเรียนในโรงเรียนนี้ ต่างเป็นเสือหมอบมังกรซ่อน คุณไม่รู้หรอกว่าเบื้องหลังของครอบครัวพวกเขาใหญ่แค่ไหน”เมื่อคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ ความกังวลปรากฏบนหน้าของฉินเฉา งาน4000 หยวนต่อเดือนใช่ว่าจะห
