้ง ๆ ที่หายนะกำลังรออยู่” ปากของซูเฟยพึมพำ จากนั้นมองฉินเฉาด้วยสายตาที่ซับซ้อน แล้วเดินจากไป“มากับฉัน” ฉินเฉาไม่รู้ว่าใครคือเฉินสี เขาไม่อยากคิดเกี่ยวกับมันมากนัก เขาพาเด็กอ้วนที่ถูกทำร้ายอย่างหนักไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย“หืม…” เมื่อเข้าไปในห้องรักษาความปลอดภัย กระบองไฟฟ้าหวังมองเขาเหมือนมองคนตาย มองเขาด้วยหางตาจากนั้นก็ออกไปจากห้อง เหล่าการ์ดคนอื่นก็หลีกห่างจากฉินเฉาเหมือนกับโรคระบาด มีแค่ไม่กี่คนที่มองฉินเฉาด้วยความเห็นใจ“เกิดอะไรขึ้นกับพวกนายกัน?” ฉินเฉารู้สึกไม่ดีจึงรีบถามออกไป“เฮ้อ…” เฉินหยิงหยางถอนหายใจ พูดด้วยเสียงต˹าว่า “ผมบอกคุณแล้วว่าอย่าสอดรู้สอดเห็น ลูกพี่ไม่ฟังคำเตือนผมดันไปทำให้ลูกบุญธรรมของเฉินสีโกรธ!”“เฉินสีคือใคร ทำไมพวกนายถึงกลัวกันจัง” ฉินเฉาวางเด็กอ้วนลงบนเก้าอี้ จากนั้นเอาน˺าร้อนมาล้างแผลให้เขา“เฉินสีคือใคร คุณไม่รู้เหรอ?” เฉินหยิงหยางมองฉินเฉาเหมือนมองเอเลี่ยนจากต่างโลก “เขาคือเจ้าพ่อของเมืองซู่หนานที่เราอยู่นี่…”เมื่อได้ฟัง ฉินเฉาตะลึงและหันกลับไป ไม่แปลกใจที่ชื่อนี้เป็นที่รู้จักแต่เขาเป็นแค่นักศึกษาเพิ่งจบ มีหลายสิ่งที่เขาต้องรู้“อำนาจของเฉินสีสามารถทำให้โลกใต้ดินต้องสั่นสะเทือน ผู้คนในถนนต่างเรียกเขาว่า เจ้าพ่อเฉินสี ลูกพี่ยังไปสร้างปัญหาให้กับลูกบุญธรรมของเขา…โอ๊ยกะเทยอย่างเดี้ยนล่ะปวดหัวจริง ๆ ขอให้อย่าได้เกิดเรื่องร้าย ๆ เล้ย”“ฉันไม่เชื่อ!” ฉินเฉารู้สึก
