ากคอเสื้อของเซี่ยเหวินจุน อย่างไม่คาดคิดเขายกเขาขึ้น “ฉันอุตส่าห์เอาโน๊ตบุ๊คไปจำนำเอาไว้ก่อน ยังไม่ทันจะครบเดือนแกก็ไล่ฉันแล้วอย่างงั้นเหรอ?”เซี่ยเหวินจุนที่ถูกฉินเฉาด่า ตกใจจนหมดความมั่นใจ แต่ทำเป็นกล้าแล้วพูดว่า“คอมพิวเตอร์พัง ๆ ของแก อย่างมากก็ขายได้แค่ไม่กี่ร้อย แกอยากจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยหรือไง?”“เหอะ” ฉินเฉาจ้องเขาต่อ “ฉันจ่ายไป 5 พัน เมื่อปีก่อนเพื่อซื้อมันมันจะแค่ไม่กี่ร้อยได้ยังไง?”“แล้วทำไมล่ะ!” เถ้าแก่พยายามดิ้น “ห้องให้เช่าต้องจ่ายด้วยเงินไม่ใช่เศษเหล็ก! แกจะขู่ฉันหรือไง? ตีฉันสิ! ฉันฟ้องแกแน่ มาสิ ตีฉันสิ ตีเข้าที่หัวนี่ ถ้าฉันไม่ฟ้องแก ฉันจะเปลี่ยนนามสกุลเป็นของแกเลย!”พร้อมกับเซี่ยเหวินจุนยื่นหัวของเขามาและหุบปากฉินเฉาขมวดคิ้วจากนั้นปล่อยเถ้าแก่ตกลงพื้น“ให้เวลาฉันหนึ่งเดือน ค่าเช่าทั้งหมดฉันจะจ่ายเต็มจำนวน”กลัวเถ้าแก่จะไม่เชื่อ เขาเอาสัญญาจ้างออกมา “ดูนี่ ตอนนี้ฉันเป็นยามที่โรงเรียนกวงหยวน เงินเดือน 4000 ฉันจ่ายค่าเช่าแน่ ว่าไง?”เถ้าแก่คว้าสัญญาจ้างของเขาและอ่านอย่างระวังหลายครั้ง กลัวว่าเจ้าเด็กนี่จะหลอกเขาเพื่ออยู่ต่ออีกเดือน“ดี ฉันจะให้แกอยู่ต่ออีกเดือน!” เถ้าแก่กัดฟัน จากนั้นพูดว่า “แต่มีข้อแม้เพราะอั๊วจะขึ้นค่าเช่า คุณจางจ่ายค่าเช่าเดือนละ 1000 สำหรับการอยู่ 1 ปี แต่แกเช่าแค่เดือนละ 800 มันถูกไป!”“บ้านโกโรโกโสนี่น่ะนะ ประสาทไปแล้วหรือไงจะขึ้นค่าเช่าเดือนละพัน!”“ถ
