“ไม่ได้ยินหรือไง? ยื่นหน้าแกมา!” เห็นฉินเฉาทำหน้าประหลาดใจหวังเหวินคุนรู้สึกพอใจอย่างมาก เขาจึงตะโกนออกไปด้วยน˺าเสียงมีความสุขจนน˺าลายกระเด็นไปทั่ว เมื่อใกล้จะได้ตั๊นหน้าฉินเฉาเห็นอ้วนหวังท่าทางหยิ่งยโส ฉินเฉาขมวดคิ้ว“ฉันพูดกับแกอยู่ ไม่ได้ยินหรือไงห๊ะ!” หวังเหวินคุนเอากระบองออกมาแล้วแกว่งไปมา แล้วตะโกนด้วยเสียงอันดัง “ให้ฉันตบหน้าแกหรือไม่แกก็ถอดเครื่องแบบไว้ แล้วไปซะ”แต่เดิมฉินเฉาอยากจะทนแต่ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ แล้วตอกกลับด้วยความเย็นชา“ฉัน ฉินเฉาศิษย์มีอาจารย์ มีพ่อแม่ แล้วแกจะมาตบตีฉันได้ยังไง!”“เหอะ อย่าว่าแต่แกเลย แม้แต่แม่แกมาฉันก็จะตบ!” ความหยิ่งยโสของหวังเหวินคุนสูงล˺าเกินไป มันต้องการแสดงอำนาจบารมีต่อหน้ารปภ.คนอื่น ๆคำพูดสบประมาทเหยียดหยาม ทำให้ตาของฉินเฉาแดงก˹าด้วยความโกรธ ฉับพลันก็เหมือนสัตว์ร้ายคำรามอยู่ในหัวของฉินเฉา‘ฆ่ามัน ฆ่ามันซะ!’จะฆ่ามันนั้นเป็นไปไม่ได้ แต่แค่อัดมันจนนรกยังต้องเรียกหาเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาหนีไม่ได้ ฉินเฉาก้าวไปข้างหน้า ทุกก้าวของเขาเหมือนกับฝูงช้างกำลังย้ายถิ่น ฉินเฉาค่อย ๆไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ แต่พื้นดินกับสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวรปภ.ที่อยู่รอบ ๆ ยังคิดว่าแผ่นดินไหวขณะที่ฉินเฉา ฟาดฝ่ามือตบลงไปบนใบหน้าจองหองของหวังเหวินคุน เพียงหนึ่งครั้งไร้ซึ่งสุรเสียง แต่กลับสามารถทำให้ร่างอ้วน ๆ หนักเกือบ 100 กิโลของอ้วนหวังกระเด็นลอ
