ยออกไป แถมยังบินสูงกว่าชายที่ยืนถัดจากตู้เก็บเอกสารหวังเหวินคุนชนอัดกระแทกเข้าใส่ตู้เหล็ก ซึ่งธรรมดาแล้วต้องใช้ 4– 5 คนในการยกมัน เวลานี้มันนอนแผ่อยู่บนเคาน์เตอร์ราวกับหมูถูกเชือดส่งเสียงร้องโอดโอยออกมาอย่างเจ็บปวด“ช่วยด้วย…มันจะฆ่าฉันนนน∼” หวังเหวินคุนครางออกมาด้วยหน้าตาบิดเบี้ยวเจ็บปวด แก้มซ้ายของเขาบวมเป่ง เสียงที่พูดออกมาแค่ฟังไม่ได้ศัพท์หลังจากส่งชายอ้วนลอยไป ความต้องการอันรุนแรงในหัวใจของฉินเฉาก็หายไป เขาตกตะลึงในสิ่งที่ตนเองทำลงไป เขาเผลอตบหัวหน้าของตัวเองจนลอยละลิ่วไปอัดกับตู้เอกสารแต่ฉินเฉาไม่ได้โง่ เขารู้ว่าจะมายอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้ เลยกระแอมไอกลบเกลื่อนออกมา ฉินเฉาเอากระบองออกมาพร้อมกับเคาะไปที่ตู้เก็บเอกสาร จนร่างของหวังเหวินคุนสั่นสะเทือนแรงเคาะ“ไอ้อ้วนบ้าอำนาจ ฉันจะบอกอะไรแกไม่อยากอยู่นะผู้อำนวยการซูเป็นเพื่อนของฉัน ๆ ไม่กลัวแกเลยสักนิด ถ้าแกอยากจะปากยื่นปากยาวเอาเรื่องนี้ไปฟ้องเธอก็ได้นะ แต่ถ้าฉันได้ยินว่าแกไปฟ้องเมื่อไหร่ ฉันคนนี้จะตามอัดแกให้เละคอยดูก็แล้วกัน!”เมื่อเห็นว่าหวังเหวินคุนยังงงอยู่ ฉินเฉาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอีก เขาคิดอย่างรวดเร็วแล้วก็ปัง! เขาทุบไปที่ตู้เพื่อปลุกอ้วนหวังให้ตื่นจากความกลัว“ได้ยินมั้ย!”“ดะ ได้ยิน….” อ้วนหวังรีบตอบด้วยน˺าเสียงละล˹าละลัก จากนั้นคลานลงมาจากตู้ด้วยร่างกายสั่นเทา ดวงตาของมันจ้องมองฉินเฉาอย่างหวาดๆ ฉินเฉาแกล้งทำเป็นแกว่งกระบองของเ
