ขา ทำให้หวังเหวินคุนหวาดผวา ราวกับแมลงกลัวหนูมันวิ่งอย่างรวดเร็วออกจากห้องรักษาความปลอดภัย“เก่งชะมัด…” เหล่ารปภ.รอบ ๆ ต่างมองหน้ากันด้วยดวงตาเปล่งประกาย จากนั้นพวกมันก็รีบวิ่งเข้ามาหาฉินเฉาอย่างจะจูบก้นของเขาการกระทำของเขาเหมือนโพธิสัตว์มาโปรดหยางกวง มันกอดแข้งกอดขาฉินเฉา คร˹าครวญขอเป็นลูกน้องรวมถึงคนอื่น ๆฉินเฉาพยักหน้า คนเหล่านี้ไม่คิดจะสืบหาว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นเพื่อนของผู้อำนวยการซูจริงหรือไม่ เพียงแค่ได้ยินเขาพูดออกมาก็รีบเข้ามาประจบประแจงซะแล้ว“หวังเหวินคุนมันเป็นขาใหญ่ประจำโรงเรียน!” เฉินหยิงหยางรปภ.คนหนึ่งท่าทางดูยากจนพูดขึ้น “มันเป็นแค่ญาติห่าง ๆ ของผู้อำนวยการซู แต่มันกลับทำตัวราวกับเป็นเจ้าของโรงเรียนเสียเองพวกเราเหล่ารปภ.ถูกมันข่มเหงรังแกมาตลอดมันชอบใช้กระบองไฟฟ้าช็อตคนนั้นคนนี้ คนตั้งฉายาให้มันว่าง ราชากระบองไฟฟ้า”เฉินหยิงหยาง น˺าตานองหน้าพูดขึ้นด้วยความคับแค้นใจ เมื่อถึงวันเก่า ๆ ที่พวกมันถูกข่มเหงรังแก “ราชากระบองไฟฟ้า มักใช้กำลังข่มเหงเอาเปรียบผู้คน….กระซิก..กระซิก”เมื่อได้ยินอย่างนั้นฉินเฉาก็รู้สึกตกใจ อะไรกันวะ ราชากระบองไฟฟ้า? เขามองเฉินหยิงหยางที่อยู่ในสภาพน่าสงสาร ภายในใจก็แอบคิดว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ“ลูกพี่ฉินเฉา ผมรู้ว่าพี่เพิ่งเรียนจบมาเมื่อไม่นานมานี้” เฉินหยิงหยางเช็ดน˺าตาขณะนั่งลงข้าง ๆ เบียดแขนฉินเฉา ความใกล้ชิดอย่างแนบแน่นทำให้ฉินเฉาถึงกลับเหงื่อตก
