ขนทั้งร่างของเขาลุกซู่ เหมือนกับถูกไฟฟ้าช็อต และแล้วเขาก็ทนไม่ไหวจากนั้นก็กระโดดโหยงออกมาด้านข้างทันที“อะไร ผมไม่ใช่เชื้อโรคนะลูกพี่ ลูกพี่เป็นอะไร?”“เอ่อ… โทษที ๆ คือฉันเป็นหวัดอยู่น่ะ เลยกลัวว่านายจะติดบัตรไปด้วยอีกคน” ฉินเฉาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว เลยแก้ตัวออกไปแบบส่งเดช“ทำไมลูกพี่ถึงคิดมากขนาดนั้น” หากเทียบกับเฉินหยิงหยางที่ลื่นอย่างปลาไหลแล้วนับว่ายังห่างชั้นกันบ้าง “ลูกพี่ฉินเฉาไม่ต้องคิดมากกะอีแค่หวัดผมไม่กลัวหรอก แต่ถ้าได้ติดหวัดจากลูกพี่ก็นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”ในเวลานี้เหงื่อชุ่มโชกไปทั่วตัวของฉินเฉา เมื่อ รปภ.คนอื่นเห็นสภาพเขาก็อดไม่ได้ที่จะเห็นใจนี่คือสิ่งที่เรียกว่าอ่อนสยบแข็ง แม้จะเป็นชายชาตรีก็ยากจะทนต่อการจู่โจมที่นุ่มนวลนี้“พวกนายกำลังมองอะไรหา!?” เฉินหยิงหยางกลอกตาจ้องมองรปภ.คนอื่น ๆ จากนั้นตะโกนว่า “น่ารำคาญ ทำไมพวกนายยังไม่ไปอีก!”หลังจากเอ็ด รปภ.คนอื่น ๆ ก็รีบกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็วแกล้งทำเป็นยุ่งกับงานของตัวเอง “ทำไมพวกนั้นดูเหมือนกลัวคำสั่งของนาย?” ฉินเฉาประหลาดใจ“มันก็แน่อยู่แล้วลูกพี่ ก็ผมเป็นหัวหน้าของพวกมัน!” เฉินหยิงหยางพูดอย่างภาคภูมิใจ หลังจากชำเลืองมองฉินเฉาด้วยท่าทางตุ้งติ้งใบหน้าน่าเกลียดผิดธรรมชาติของมัน จากนั้นก็ปล่อยเสน่ห์ด้วยการให้หยิบตาคู่งามของมันใส่เขา เสน่ห์นี้เรียกได้ว่าสามารถฆ่าคนได้อย่างแท้จริงฉินเฉาถึงกับอึ้งพูดไม่ออก กลับจริตจะก้าน
