เฉินหยิงหยาง ของเมื่อคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหวังเหวินคุน ในที่สุดฉินเฉาก็เข้าใจว่าอะไรหมายถึง “การเลือกที่รัก มักที่ชัง”“ลูกพี่ฉินเฉา จากนี้พวกเราต้องดูแลกันและกันนะ” เฉินหยิงหยางพูด ขณะที่ปากกำลังพูดกับฉินเฉาแต่มือของมันก็มาลูบ ๆ คลำ ๆ บนร่างกายของฉินเฉาฉินเฉานั่งลงข้าง ๆ อย่างใจเย็น จากนั้นถามว่า “กฎของหน่วยเราคืออะไร?”เขาจำได้ว่าราชากระบองไฟฟ้าหวังคุน บอกให้เขาจดจำกฎระเบียบในกระดาษหนาเตอะให้ขึ้นใจ หลังจากนั้นมันก็พูดขึ้นว่า“ลูกพี่อยากให้ผมท่องพวกมันจริง ๆ?”“ถุย!” เฉินหยิงหยางถ่มน˺าลาย กลอกตาของเขาและพูดว่า “ลูกพี่ฟังคำพูดเหลวไหลขอให้อ้วนสาระเลวนั่นด้วยเหรอ ทุกคนที่มาเป็นยามที่นี่ล้วนถูกมันทรมานทรกรรมจนถ้วนหน้า งานของทุกคนมีแค่เอาอาหารมาเสิร์ฟให้มันบนโต๊ะเท่านั้นแหละ”ฉินเฉามองหน้าเฉินหยิงหยาง ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงหนังสือ 2 เล่มในเกาหลีใต้ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากเมื่อสมัยก่อน มันเธอ ‘กลิ่นหอมของดอกเบญจมาศ’ และ ‘สัมผัสกลิ่นหอมของดอกเบญจมาศ’‘มันทรมาน ทรมานอย่างแสนสาหัส’ เขาจำได้ว่าคำสแลงของดอกเบญจมาศนั่นก็คือรูทวาร พอนึกถึงเรื่องนี้ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว“ใช่….” เฉินหยิงหยางหยุดก่อนจะพูด “อันที่จริง งานนี้ไม่ได้ยากอย่างที่ลูกพี่คิด พวกเราก็แค่คอยเฝ้าระวัง จากนั้นก็ดำเนินการอย่างเหมาะสม ไม่ยุ่งกับเรื่องของชาวบ้าน ไม่ตัดสินใจแทนคนอื่น และก็ไม่ทำเรื่
