“เสียใจด้วยนะ คุณคิดว่าบริษัทของเราต้องการอะไรจากนักศึกษาจบใหม่”“อันที่จริงผมก็เห็นใจคุณนะ เอางี้… คุณพอพูดภาษาอังกฤษได้มั้ย? ว่าไงนะ!? แม้แต่ภาษาอังกฤษระดับ 4 ก็ยังไม่ผ่าน เห้อ∼ ถ้าอย่างนั้นมาทางไหนเชิญคุณกลับไปทางนั้นเลย เชิญครับ… นู่นประตู”“เด็กจบใหม่? ไม่มีประสบการณ์การทำงาน? โทษทีนะ… เราต้องการคนที่มีประสบการณ์อย่างน้อย 2 ปี”ฉินเฉา วิ่งวุ่นสมัครงานตลอดทั้งวันกับบริษัทนับไม่ถ้วน แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับไม่มีบริษัทไหนรับเขาเลย ทุกบริษัทปฏิเสธเขาหมด นี่ก็ดึกมากแล้วแต่เขายังคงเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนน เดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกหดหู่ สภาพหมดอาลัยตายอยากไร้จิตวิญญาณจะว่าไปแล้วก็น่าเศร้าจริง ๆ ตอนที่เขาเกิด เขาถูกเรียกว่า ฉินโซ่วด้วยเพราะพ่อของเขาอยากให้เขาเป็นคนอดทนกับทุกสิ่งที่เข้ามาเขาเลยต้องใช้ชื่อนี้จนกระทั่งเรียนจบชั้นประถม แต่แล้วก็ถูกแม่ของเขาบังคับให้เปลี่ยนชื่อเป็น ฉินเฉา ด้วยเพราะว่าเธอไม่ชอบให้คนอื่นมักจะเรียกเธอว่าแม่ของฉินโซ่วหลังจากใช้เวลาไป 4 ปีกับมหาวิทยาลัยระดับ 3 ฉินเฉานักศึกษาจบใหม่ก็ยังไม่สามารถหางานดี ๆ ได้สักทีหลังจากเรียนจบเขาก็อาศัยอยู่ที่เมือง ซู่หนาน ซึ่งค่อนข้างอยู่ห่างจากบ้านของฉินเฉาแม้ว่ายังไม่มีอะไรทำก็ตาม ส่วนเหตุผลที่อยู่ที่นี่เป็นเพราะเขาไม่อยากกลับบ้านไปรับช่วงต่อร้านขายมือถือเล็กๆ ของพ่อนั่นเอง“ได้โปรดเถอะสวรรค์ โปรดส่งงานเจ๋ง ๆ มาให้ผมซักงานทีเถอะ!”ฉินเ
