าเปิดประตูให้เองไม่ว่าชูยินจะตะโกนตามหลังยังไงก็เปล่าประโยชน์ “อวิ๋นตั่ว ไม่เคยมีประเพณีแบบนี้นะ วันนี้ลูกเป็นเจ้าสาวนะ!”ทว่าอวิ๋นตั่วกลับไม่สนใจ “ไม่เห็นต้องเคร่งครัดขนาดนั้นเลยนี่คะ วันนี้เป็นวันดีของหนู อย่าจู้จี้มากนักสิคะ ถ้าทำให้หนูรับรางวัลช้า หนูช่วยไม่ได้จริงๆ ด้วย!”ประตูใหญ่ถูกเปิดออก ทั้งเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวต่างก็ชะงักค้าง ไม่คิดว่าเจ้าสาวจะกล้าหาญขนาดนี้“อวิ๋นตั่วเกลียดการแต่งงานขนาดนี้เลยเหรอ?” เฉินอวี้อดถามไม่ได้“เหลวไหลน่ะ แจกอั่งเปา แจกเสร็จก็รีบไปกันเถอะ”“เจ้าสาวบอกแล้ว เราจะพูดอะไรให้มากความอีก?” กลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวพากันโวยวายขบวนรถยาวเหยียดขับมาที่สถานที่จัดงานประกาศรางวัล กู่เลี่ยงกับเหลยป๋อเหวินมารอนานแล้ว พอเห็นเธอก็ยังบ่นให้อีก “ทำไมมาช้าแบบนี้ล่ะ งานเริ่มไปแล้วนะ”“โทษฉันไม่ได้นะ มีคนออกันอยู่หน้าประตูจะเอาอั่งเปา ไม่ยอมให้ฉันออกมา”“อั่งเป่าเท่าไหร่ มีของฉันไหม?” กู่เลี่ยงเห็นแก่เงินขึ้นมา“โลภจริงๆ บ้านก็มี รถก็มี ยังจะอยากได้อะไรอีก” เหลยป๋อเหวินว่า“เงินน่ะ มีเยอะๆ มันก็ดีนี่ครับ”อวิ๋นตั่วเข้าไปในงานพร้อมกับเครื่องสำอางที่หนาเตอะ หลังจากผู้นำขึ้นกล่าว และผ่านพิธีการยืดยาด ในที่สุดก็ถึงเวลารับรางวัลอวิ๋นตั่วรู้สึกเหมือนฝันไปที่จากปาปารัสซี่กลายมาเป็นนักข่าวยอดเยี่ยมตอนที่ออกมาจากงาน ขบวนรถก็มาจอดรอยู่แล้ว อวี่เจ๋อยืนอยู่หน้ารถประดับดอกไม้พร้อมกับยกยิ้มบา
