อวิ๋นตั่วกับสือเหยียนนั่งกินหม้อไฟอยู่ด้วยกัน ช่างเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันจริงๆ“เธอจะไปต่างประเทศจริงๆ เหรอ?” อวิ๋นตั่วถาม“โอกาสดีๆ แบบนี้ ทำไมถึงจะไม่ไปล่ะ? มหาลัยโคลัมเบียเป็นมหาลัยในฝันของหลายคนเลยนะ”อวิ๋นตั่วยิ้มรับ มหาวิทยาลัยโคลัมเบียเป็นเหมือนสถาบันการศึกษาระดับโลก แม้แต่จะคิดเธอยังไม่กล้าคิด“แล้วเทียนอี้ล่ะ?”“หลายปีขนาดนี้ ถึงเวลาที่ฉันควรจะตื่นได้แล้วล่ะ” สือเหยียนจุ่มเนื้อแกะลงในหม้อแล้วเอาไปจิ้มซอส “ได้ยินว่าเขาไปหาเธอนี่”“เขาไปแล้ว ไปแบบไม่ได้บอกอะไรสักคำ เธอว่าเขาไปไหน?”“เขาน่ะนึกอยากจะไปก็ไป ใครจะไปรู้ว่ามีความคิดแปลกประหลาดอะไรอยู่”“เขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า” อวิ๋นตั่วคิดว่าเทียนอี้ไม่น่าจะไปแบบไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องเอาบัตรเครดิตคืนเธอสิ อีกอย่างช่วงสองสามวันนี้เธอก็ไม่ได้รับบันทึกการใช้จ่ายของบัตรเครดิตใบนั้นเลย เกินคาดจริงๆ เขาจะไม่กินข้าวเลยหรือไงกัน?“จะเป็นอะไรไปได้ล่ะ ในเมืองนี้มีแต่เขาที่รังแกคนอื่น คนอื่นใครจะกล้ามารังแกเขา? ดูท่าเธอจะเป็นห่วงเขาจังเลยนะ”“ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันน่า”สือเหยียนยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มจนหมด“ดื่มช้าๆ หน่อยสิ”“กลัวอะไร นี่ไม่ใช่เหล้าสักหน่อย”“ขอให้เธอเดินทางปลอดภัยนะ” อวิ๋นตั่วยกแก้วเหล้าในมือขึ้นแล้วบอกกับสือเหยียน“ขอบใจ” สือเหยียนเงียบคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ขอให้เธอกับหลิวอวี่เจ๋อรักกันจนแก่เฒ่า มีลูกเต็มบ้านหลานเ
