น้ำตาไหลออกมาจากหางตา
‘ยัยนี่มาเพื่อเปิดโปงและทำลายความดีของเราอย่างที่คิดไว้จริง ๆ’ หานจิ่งมองซูหวนด้วยสีหน้าน่ากลัวและมืดมน “เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?”
“ฉันคิดจะทำอะไรงั้นเหรอ?” ซูหวนยิ้มเศร้า ๆ มองหานจิ่ง “ฉันอยากจะถามคุณ ทำไมถึงให้เหม่ยลี่กินยาพิษ?”
“ว่าไงนะ? เหม่ยลี่ถูกวางยา ไม่ใช่เพราะดื่มเครื่องดื่มพิษโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เป็นเพราะพ่อเด็กให้ดื่มมันลงไปงั้นเหรอ?” นักข่าวหลินตกใจมาก ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็สับสนเช่นกัน
[เสือถึงร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง ทำไมหานจิ่งถึงป้อนยาพิษให้ลูกสาวตัวเองกิน?]
หานจิ่งโต้แย้งเสียงดัง “เธอบิดเบือนความจริง! ปีนั้นเธอทิ้งเหม่ยลี่ไว้กับฉันแล้วก็หนีไปเลย ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีเธอเลย แต่เธอกลับมาหาฉันถึงที่นี่เพื่อใส่ร้ายฉัน เธอคิดจะแย่งเหม่ยลี่ไปใช่ไหม?”
คำพูดของหานจิ่งได้ยืนยันตัวตนของซูหวนแล้ว
“คุณนั่นแหละที่แย่งเหม่ยลี่ไปจากฉัน!” ซูหวนเกลียดชังจากหัวใจ ตาของเธอแดงก่ำด้วยเส้นเลือดสีแดง “ฉันตั้งท้องอยู่ คุณก็ทุบตีฉันจนคลอดก่อนกำหนด ฉันกลัวว่าจะถูกคุณตีตาย จึงหย่ากับคุณ คุณขู่ให้ฉันส่งเงินให้คุณสองแสนหยวน ฉันเลี้ยงดูลูกจนอายุสามขวบ ก็ถูกคุณแย่งไป!”
“ทั้งหมดนี่คือหลักฐานว่าคุณทุบตีฉัน!” เธอพับแขนเสื้อ ยกขากางเกงขึ้น แล้วยังเลิกเสื้อขึ้นครึ่งหนึ่ง ให้ทุกคนเห็นรอยแผลเป็นบนตัวเธอ
[ความเห็นก่อนหน้าของสาวน้อยที่ซาบซึ้งใจจนออกมาพูดว่าอยากแต่งงานกับพ่อของเหม่ยลี่น่ะ! ค
