กทรัพย์สินก้อนโตประเคนเป็นค่าเบิกทางแก่ขุนโจร เฉียนเฟิงถึงขั้นทอดถอนใจว่า ชาตินี้กระดูกสันหลังของตนคงไร้วาสนาได้ยืดตรงอีก
“คนไร้หัวนอนปลายเท้า หากไร้ซึ่งผู้อุปถัมภ์คอยผลักดัน ชาตินี้หวังจะผงาดเหนือผู้คนย่อมเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน สมัยหนุ่ม พรสวรรค์บำเพ็ญเพียรของข้ามิได้ด้อยไปกว่าผู้ใด หากมีทรัพยากรหนุนหลังและได้ฝึกฝนอย่างสงบ ย่อมมีโอกาสทะลวงสู่ระดับวิญญาณต้นกำเนิดได้ก่อนอายุยี่สิบ”
“ทว่าสวรรค์กลับเล่นตลก งานคุ้มกันครั้งหนึ่งขบวนของพวกเราปะทะโจรป่าอำมหิต ไม่ทันควักเงินเบิกทาง พวกมันกลับบุกเข้าปล้นชิง ข้าดิ้นรนรอดพ้นความตายมาได้พร้อมผู้คุ้มภัยเพียงหยิบมือ ทว่าร่างกลับบอบช้ำสาหัส รากฐานแหลกสลาย ชั่วชีวิตหมดวาสนาบรรลุระดับวิญญาณต้นกำเนิด”
“เคราะห์ดีที่หัวหน้าสำนักคนก่อนเมตตาปรานี จึงมิได้ลงทัณฑ์ที่ข้าทำสินค้าสูญหาย หาไม่แล้ว ข้าคงถูกขับไล่ กลายเป็นสัมภเวสีเร่ร่อนในยุทธภพไปเนิ่นนาน ท่านหัวหน้าไร้ทายาทสืบสกุล จึงรับข้าเป็นบุตรเขย ก่อนสิ้นลมยังฝากฝังสำนักคุ้มภัยไว้ในมือข้า เขาคือผู้อุปถัมภ์คนแรก”
“ทว่าผู้ที่ช่วยรักษาโรคเรื้อรัง ผลักดันข้าสู่ระดับวิญญาณต้นกำเนิด และชักนำสำนักคุ้มภัยเฟยอิงให้ผงาดเป็น
