ต่เดินไปเรื่อยๆ ก็ได้” อวี่เจ๋อปลอบใจหลังจากที่วิ่งออกมาจากร้านของอวี่ซีแล้ว อวิ๋นเฉียวก็ไร้จุดหมายจริงๆเขาเดินไปที่ป้ายรถเมล์ แล้วก็มีรถเมล์คันหนึ่งขับผ่านมาพอดี เขาก็เลยตามกลุ่มคนขึ้นรถไปด้วย ผ่านไปสองสามป้ายแล้วก็เงยหน้ามองด้วยความงุนงงถึงได้รู้ว่าเมืองนี้ไม่ใช่เมืองที่ตัวเองรู้จักแล้วเขาลงจากรถ เดินเลียบไปริมถนน ดูป้ายบอกทางแล้วก็รู้สึกแปลกๆ ถนนเส้นนี้เมื่อก่อนตัวเองมาบ่อยๆ แต่วันนี้กลับไม่มีร้านค้าที่คุ้นตาเลยสักนิด เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเวลาแค่ห้าปีกว่าจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้แล้วเขาล่ะ? ในเมื่อเมืองทั้งเมืองเปลี่ยนไปแล้ว คนที่อยู่ในคุกอย่างเขาก็ต้องเปลี่ยนไปเหมือนกัน สิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นแฟชั่น เป็นที่นิยมก็ต้องเปลี่ยนไปด้วยเหมือนกัน ดังนั้นอวี่ซีถึงได้ไม่เชื่อเขา เพราะเธอรู้ว่าตัวเขาไม่มีอะไรที่เชื่อใจได้เลย อวี่เจ๋อเองก็ไม่เชื่อ แม้แต่อวิ๋นตั่ว น้องสาวที่เขารักมากที่สุดก็ด้วยเพราะแบบนั้นตอนที่พวกเขารู้ว่าอวี่ซีใช้วิธีนี้ช่วยเขา พวกเขาก็เลยไม่ยอมบอกความจริง แต่เลือกจะวิ่งไปเตือนอวี่ซีทั้งหมดนี่เป็นเพราะไม่เชื่อในความสามารถของเขาเหมือนว่ามันไม่มีอะไรที่เขาจะโกรธได้เลย เขาเองไม่ใช่เหรอที่แต่ไหนแต่ไรมาก็เอาแต่เอ้อระเหย? เมื่อก่อนมีเงิน คนอื่นก็บอกว่าเขาเป็นลูกผู้ดีมีเงิน!ตอนนี้ไม่มีเงิน ก็กลายเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ เป็นคุณชายไม่ได้แล้ว เพราะอย่างน้อยคุณชายก็ต้องมีเง
