อวี่ซีเกลียดที่ตัวเองยิ่งพูดก็ยิ่งซับซ้อน ยิ่งพูดก็ยิ่งอธิบายไม่เข้าใจ ภายใต้ความวิตกกังวลเธอได้แต่โบกมือไปมาด้วยความลุกลี้ลุกลน “นายเข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้วจริงๆ! วันนั้นเขากับอวิ๋นตั่วมาหาฉัน บอกฉันว่าไม่ให้ฉันใช้วิธีนี้หลอกนาย และฉันก็รู้แล้วว่าตัวเองทำผิด!”“อวิ๋นตั่วก็รู้เรื่องนี้เหรอ?” อวิ๋นเฉียวเสียใจ น้องสาวที่เขารักมากที่สุดคิดไม่ถึงเลยว่าจะร่วมมือกับคนนอกมาหลอกเขาแบบนี้อวี่ซีคิดว่าพูดชื่ออวิ๋นตั่วแล้วความโกรธของอวิ๋นเฉียวจะเบาบางลง เธอรู้ถึงความสำคัญของอวิ๋นตั่วในใจของเขาดี แต่คิดไม่ถึงว่าพอได้ยินชื่ออวิ๋นตั่วเขาจะยิ่งโมโหมากกว่าเดิม เขาตวาดเสียงลั่น ก่อนที่จะวิ่งออกจากร้านไปอวี่ซีตามออกไปด้วยความลนลาน ทว่าอวิ๋นเฉียวก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่มองรถราและผู้คนผ่านไปมา อวี่ซีก็รู้สึกเหมือนกำลังกระอักเลือด ความเพ้อฝันหลายปีมานี้ของเธอ อวิ๋นเฉียวไม่ใช่ไม่รู้ แต่ทำไมถึงถูกเข้าใจผิดบิดเบือนอยู่ตลอด? เพื่อที่จะปกป้องความเคารพในตัวเองที่อ่อนแรงของเขาเธอก็พยายามจะระมัดระวังมาตลอด แต่สุดท้ายมันก็ยังถูกเธอทำลาย เธอทำลายมันกับมือของตัวเองอวี่ซีกลับเข้าไปในร้านอย่างจนปัญญาอาจารย์เฝิงบ่นพึมพำขึ้นมา “เขาวิ่งออกไปแบบนี้จะไม่มีปัญหาเหรอ?”ประโยคนั้นทำให้อวี่ซีตกใจมาก เธอจึงรีบโทรหาอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อตอนที่ทั้งสองคนมาถึงนั้น อวี่ซีก็ร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว เธอกำเสื้อของผู้เป็นพี่ไว้แน่น
