อวิ๋นเฉียววิ่งขึ้นชั้นบนไปแล้ว ต้องผ่านห้องทำงานก่อนถึงจะเข้าไปในห้องของอวี่ซีได้ ในห้องทำงานมีช่างตัดเสื้ออยู่สามคนกำลังทำงานอยู่ พอเห็นอวิ๋นเฉียวขึ้นมา ก็เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “อวี่ซีออกไปข้างนอกน่ะ หยวนหยวนไม่ได้บอกเหรอ?”อวิ๋นเฉียวรู้ว่าพวกวัสดุกระดุมลูกไม้ในห้องทำงานค่อนข้างยุ่งเหยิง เธอกลัวว่าจะหาไม่เจอ ก็เลยเอาไปไว้ในห้องตัวเอง แต่ก็กลัวว่าเวลาตัวเองไม่อยู่ถ้าช่างตัดเสื้อต้องใช้ก็จะเอาไม่ได้ ก็เลยเอากุญแจให้อาจารย์เฝิงไว้อวิ๋นเฉียวเดินไปหยุดตรงหน้าอาจารย์เฝิงคนหนึ่ง “อวี่ซีบอกว่าลืมกระเป๋าไว้ในห้อง ในนั้นมีแบบร่างด้วย ต้องเอาไปให้คุณรุ่ยดู ก็เลยโทรมาบอกให้ผมเอาไปให้น่ะ”อาจารย์เฝิงเอากุญแจให้ไปโดยปราศจากข้อสงสัยอวิ๋นเฉียวเปิดประตู ค้นในตู้เสื้อผ้าแล้วก็เห็นเสื้อผ้าหลายสิบตัวถูกพับยัดไว้ในมุมหนึ่งของตู้ ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เขาหอบเสื้อผ้าทั้งหมดนั่นวิ่งลงไปราวกับคนบ้าอาจารย์ที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเห็นสีหน้าอวิ๋นเฉียวแปลกๆ ก็ทยอยตามลงไป พอเห็นกองเสื้อผ้าบนโต๊ะ ก็ดูจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้วอาจารย์เฝิงมองหยวนหยวนกับหนิงหนิงอย่างตำหนิ “ปากมากได้ตรงเวลาดีจริงๆ!”หนิงหนิงรีบปัดข้อหาออกจากตัว “ไม่เกี่ยวกับฉันนะคะ”หยวนหยวนก้มหน้าลง ครู่หนึ่งไม่รู้ว่าจะแก้ต่างให้ตัวเองยังไง ได้แต่มองอวิ๋นเฉียว หวังว่าเขาจะไม่โกรธ ถ้าเขาไม่โกรธ ความผิดของตัวเองอาจจะน้อยลงหน่อย ในความคิดเธอไม่เห็นมีอะไรน่า
