โมโห ในเมื่อเจ้านายยอมให้เงินเขาเปล่าๆ เขาก็น่าจะรับไปด้วยความดีใจสิ ถ้าเป็นเธอ ถ้ารู้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งคอยช่วยอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆ เธอคงยอมตอบแทนไปทั้งตัวเลย!บรรดาอาจารย์เข้ามาล้อมรอบอวิ๋นเฉียวไว้ ช่วยพูดโน้มน้าวคนละนิดละหน่อย รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็แค่เป็นความหวังดีของอวี่ซีอวิ๋นเฉียวฟังออกว่าทุกคนรู้เรื่องทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น มีแค่เขาคนเดียวที่โดนปิดบังเมื่ออวี่ซีกลับมาเห็นกองเสื้อผ้าบนโต๊ะ ก็ยืนค้างนิ่งราวกับเป็นประติมากรรมดินเผา“ไม่อยากจะอธิบายกับฉันหน่อยเหรอ?” อวิ๋นเฉียวถามเสียงเย็น“ฉะ…ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่อยากให้นาย..แค่อยากสร้างความมั่นใจให้นาย!” อวี่ซีตอบตะกุกตะกัก“ความมั่นใจของฉันต้องให้เธอมาสร้างให้ด้วยวิธีแบบนี้น่ะเหรอ?”อวิ๋นเฉียวแผดเสียงลั่น “เธอไม่เชื่อมาตั้งแต่แรกแล้วว่าฉันจะเป็นนักออกแบบได้ ที่เก็บฉันไว้ก็เพราะถือว่าตัวเองทำบุญใช่หรือเปล่า? ถึงยังไงตอนนี้เธอก็มีชื่อเสียงแล้ว ธุรกิจก็เป็นรูปเป็นร่าง ไม่ได้สนใจเงินไม่กี่พันที่ต้องให้ฉันทุกเดือนใช่ไหม?”อวี่ซีส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่ใช่แบบนั้นนะ นายจะเข้าใจความตั้งใจของฉันแบบนั้นไม่ได้นะ”“งั้นจะให้ฉันเข้าใจยังไงล่ะ?” อวิ๋นเฉียวเดินไปหยุดตรงหน้าอวี่ซี ยื่นหน้าเข้าไปมองเธอใกล้ๆ “ชีวิตมันแปลกมากเลยใช่ไหม
อดีตคุณชายตระกูลอวิ๋นที่หยิ่งยะโส ลูกผู้ดีมีเงิน ต้องใช้ชีวิตโดยอาศัยเงินบริจาคจากเธอพวกเราทั้งครอบครัวต้อ
