ากขนาดนี้แล้วยังจะมีแรงเหลืออีกเหรอ?”“มีแรงหรือเปล่าน่ะไม่รู้หรอก แต่แค่มีเงินก็พอแล้ว”หยวนหยวนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “พูดถูกแล้วค่ะ ฉันเห็นในหนังตั้งหลายเรื่องที่พวกผู้ชายรวยๆ อายุเจ็บสิบแปดสิบ แต่ข้างกายมีผู้หญิงล้อมรอบเป็นกอง ได้ผู้ชายแบบนี้มาก็คงไม่ต้องทำอะไรอีกแล้ว แค่หน้าตาสวยก็พอ ผู้หญิงน่ะ แค่มีเงินทองมากมายมาล่อใจ ก็ไม่สนใจเรื่องความรักหรืออายุแล้วล่ะ แค่มีเงินที่ใช้ไม่หมดก็พอแล้ว เพราะงั้นคิดๆ ดูแล้วแค่ได้เป็นพนักงานเคาน์เตอร์แบรนด์ใหญ่ๆ ก็มีโอกาสแล้ว ฉันได้ยินว่ามีผู้หญิงหลายคนไปเป็นพนักงานเคาน์เตอร์นั่นก็เพราะอยากหาคนรํ่ารวย ถ้าตกเบ็ดได้แล้ว ก็ไม่ต้องทำงานไปอีกตลอดชีวิต”อวิ๋นเฉียวมองหยวนหยวนด้วยความแปลกใจ “หยวนหยวน ความคิดเธอนี่ไม่ดีเลยนะ เธออยากไปเป็นพนักงานเคาน์เตอร์นั่นใช่ไหม?”หยวนหยวนเชิดหน้าขึ้น “เปล่าสักหน่อยนะคะ ที่นี่ก็มีคนรวยสุดๆ แล้วไม่ใช่เหรอ? ศาลาใกล้นํ้าขนาดนี้ยังไม่เอา จะไปหาจากที่ไกลๆ ทำไม?”วูบหนึ่งที่อวิ๋นเฉียวนึกถึงอดีต “ใคร?”“พี่ชายของอวี่ซีน่ะสิ”อวิ๋นเฉียวมองหยวนหยวนด้วยความตื่นตระหนก “นี่เธอสนใจเขาเหรอ?”“ใครสนใจเขา แต่ชีวิตคนอะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น ใช่ไหมล่ะ?”อวิ๋นเฉียวได้แต่ยิ้มแห้ง “ใช่ ชีวิตเราอะไรก็เป็นไปได้ ใครจะรู้ว่าเมฆสดใสแบบนี้ฝนจะตก? ไม่เลว เธอนี่เป็นพนักงานที่มีอุดมการณ์คนหนึ่งเลย”“ฉันไม่อยากเป็นพนักงานคุณหญิงคุณนายหรอก แบบนั้นไม่ใช่พนักงาน
