ใช่ไหม”“ฉันไม่เข้าใจเรื่องการออกแบบหรอกค่ะ”“ลองจิตนาการดูว่าถ้าทำเสื้อผ้าแบบนี้ ถ้าทำออกมา เธอจะซื้อไหม?”อวิ๋นตั่วเม้มปาก เอามือเท้าคางแล้วคิดอย่างจริงจัง “สีขาวล้วนแบบนี้ไม่จืดไปหน่อยเหรอคะ?”“เด็กผู้หญิงอย่างพวกเธอชอบสีขาวไม่ใช่เหรอ?”“แต่ว่ารูปแบบแบบนี้มันเหมือนจะไม่ค่อยเหมาะจะทำเป็นสีขาวนะคะ”“พี่ล่ะไม่เข้าใจความคิดของเด็กผู้หญิงอย่างพวกเธอเลยจริงๆ” อวิ๋นเฉียวโยนปากกาลงบนโต๊ะ “วันนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในร้าน บอกว่าสีเขียวกับแดงมันไร้รสนิยมมากๆ แต่กลับสะพายกระเป๋าหลุยส์แบบคลาสสิก แล้วทำไมหลุยส์ถึงทำแบบคลาสสิกได้ล่ะ มันก็สีแดงเขียวเหมือนกันนี่?”“พี่บอกว่าไม่อยากทำเลียนแบบแบรนด์ใหญ่ๆ ไม่ใช่เหรอคะ? ไหนบอกว่าอยากทำแบบที่มีเอกลักษณ์ของตัวเองไง?” อวิ๋นตั่วเตือนผู้เป็นพี่ด้วยความระมัดระวัง“ความคิดของพี่ยังไม่เปลี่ยนนะ แค่เปรียบเทียบให้ดูเฉยๆ ทำไมสีแดงเขียวเหมือนกัน แต่คนอื่นกลับทำออกมาได้ดี แต่พี่ทำออกมาได้ไม่ดี? อีกอย่างรองเท้าสีแดง Christian Louboutin ทำรองเท้าสีแดงรองเท้าก็ขายดีเป็นเทนํ้าเทท่า ลองคิดดูสิ มันบ้าไปแล้วหรือเปล่าแบบนี้?”“ชะตาของแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ มันบีบบังคับไม่ได้หรอกนะคะ พี่เพิ่งเข้ามาในสายอาชีพนี้ อย่าเพิ่งคิดว่าออกแบบแล้วจะขายดิบขายดี ไปที่ไหนคนก็ชื่นชม ตอนนี้แค่สามารถขายได้ก็ไม่เลวแล้ว
คนเราจะกลืนมหาสมุทรแปซิฟิกไม่ได้หรอกนะคะ Christian Louboutin เองก็ไม่ใช่ว่าน
