นตุบๆ ของอวิ๋นเฉียวแล้วก็พอรู้ว่าพนักงานคนนี้ไม่ได้ล้อเล่น ถึงเธอจะเป็นผู้หญิง ทว่าเมื่อตกที่นั่งลำบากก็ต้องรู้จักยอมถอย เธออาศัยจังหวะที่อวี่ซีพยายามห้ามอวิ๋นเฉียวด่าทิ้งท้ายแล้ววิ่งออกจากร้านไปอวิ๋นเฉียวผลักอวี่ซีออกไปด้วยความโมโห จนเธอเซล้มลงบนพื้น เห็นแบบนั้นเขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา ทว่าก็ยังรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่ดี “คนกวนโอ๊ยแบบนี้เธอจะมาห้ามฉันทำไม?”อวี่ซีพยุงตัวลุกขึ้นมา “เราเปิดร้านทำธุรกิจ คนที่เข้ามาคือลูกค้า อีกอย่างเราขายเสื้อผ้า รสนิยมของคนแตกต่างกัน แน่นอนว่าต้องมีทั้งคนชอบและไม่ชอบ”“เขาเป็นลูกค้าตรงไหน เขาจ่ายเงินสักหยวนหรือเปล่า? ไม่ได้จ่ายแม้แต่หยวนเดียว แล้วยังกล้ามาว่างท่าวิจารณ์นั่นนี่อีก เพื่อเงินไม่เท่าไหร่ เธอถึงกลับทิ้งเกียรติตัวเอง ไม่มีไว้สักนิดเลยเหรอ?” อวิ๋นเฉียวพูดด้วยความโมโห“ฉันไม่มีเกียรติตรงไหน! ถ้านายจะไม่ยอมแก้นิสัยคุณชายเจ้าอารมณ์นี่ก็ช่างเถอะ! เราไม่มีทางขอให้ทุกคนมาชอบเสื้อผ้าของเราได้ มันทำไม่ได้ นายคิดว่าบนโลกใบนี้ นอกจากเงินแล้วยังมีอะไรอีกที่ทุกคนชอบมันเหมือนกันเหรอ? นายต้องหัดสงบจิตสงบใจซะบ้างนะ”อวิ๋นเฉียวกะพริบตา อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน จึงได้ต้องยอมแพ้ไป เขาคว้าแบบร่างบนโต๊ะ แล้วพูดเร็วๆ ว่า “ฉันกลับก่อนล่ะ”อวี่ซีรีบตามออกไป เพราะกลัวว่าเรื่องวันนี้จะทำร้ายเขา “แบบนั่นน่ะ เอากลับไปแก้ดีๆ ล่ะ”อวิ๋น
