อวิ๋นตั่วเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของอวี่ซีที่ทำเรื่องแย่ไปด้วยความหวังดีแล้วก็อดยิ้มให้ไม่ได้ “ที่ทำออกมาก็ขาดทุนแย่ แต่ในห้องพี่เก็บมันได้เหรอคะ?”“ฉันก็กำลังกลุ้มใจอยู่เหมือนกันว่าเซ็ตต่อไปจะเอาไปไว้ที่ไหน คิดแล้วว่าน่าจะเอาไปไว้ที่บ้านของพี่……” อวี่ซีมองพี่ชาย “ฉันว่าบ้านพี่น่าจะใหญ่พอเก็บได้”“งั้นก็โชคดีแล้วที่วันนี้พี่มา ไม่งั้นถ้าถูกเข้าใจผิดเพราะเธอ พี่คงโทษเพิ่มเป็นสองเท่า”“โทษเพิ่มเป็นเท่าตัวอะไรคะ?” อวี่ซีมองอวี่เจ๋อแล้วก็หันมองอวิ๋นตั่ว“พี่ทำผิดกฎหมายเหรอ?”“ไม่คุยแล้วดีกว่า เรากลับกันเถอะ!” อวี่เจ๋อดึงอวิ๋นตั่วเดินออกไปข้างนอกอวี่ซีเดินตามไปข้างหลัง “ยังไม่บอกเลยว่าฉันควรทำยังไง?”“ดีก็ดี ไม่ดีก็ไม่ดี บอกเขาไปว่าการเป็นดีไซน์เนอร์ควรทำยังไง”อวี่ซีแอบกระซิบในใจ “ถ้าเขายอมฟังฉันก็คงดี”ตอนที่อวิ๋นเฉียวเอางานออกแบบมาส่ง อวี่ซีก็พยายามออกความเห็น
“อวิ๋นเฉียว งานออกแบบของเราจะง่ายกว่านี้สักหน่อยได้ไหม ดูในร้านของเรามีเป้าหมายสำหรับผู้หญิงวัยทำงานช่วงอายุยี่สิบห้าถึงสามสิบห้า ปกติแล้วคนกลุ่มนี้ไม่ชอบของที่ฉูดฉาดหรูหราเกินไป”อวิ๋นเฉียวรีบเอาร่างออกแบบอีกแผ่นออกมา “ง่ายๆ ก็มี ดูเดรสตัวนี้สิเรียบง่ายมากเลยใช่ไหมล่ะ?”อวี่ซีขมวดคิ้ว ก่อนที่จะส่งยิ้มให้ คนที่พูดเสียงตํ่าทั้งที่อยู่ในฐานะเจ้านายอย่างเธอมีไม่มากจริงๆ “แบบนี้จะว่าเรียบง่ายก็ใช่ แต่มันง่ายเกินไปหน่อยไม่ค่อยปกปิดมิดชิด ไม่เห
