สุดท้ายแล้วพอยกอาหารขึ้นโต๊ะ นอกจากปลากะพงนึ่งที่พอดูได้แล้ว
อาหารจานอื่นไม่ว่าจะกลิ่นหรือสีสัน ด้านไหนก็ล้วนดูมีความคิดสร้างสรรค์มาก อวิ๋นตั่วดึงความสามารถขั้นสูงของแม่ครัวขั้นเทพออกมาอย่างเต็มที่…ทำออกมาตามใจตัวเองอวิ๋นเฉียวเห็นอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วก็ไม่กล้าลงมือกิน“ใครทำอาหารพวกนี้ อวี่เจ๋อเหรอ?”“ฉันทำเอง” ท่าทีของอว็นตั่วยังดูเรียบนิ่งอวิ๋นเฉียวเห็นสีหน้าผู้เป็นน้องดูแปลกไปก็รู้ว่าไม่ควรพูดอะไรให้มากความ เขาเลือกกินกุ้งก่อน แล้วฝีพูดออกมา “ไม่เลวนี่ สุกด้วย!”อวี่เจ๋อจะไปเข็นอวิ๋นอี้ฟานออกจากห้องมากินข้าว ทว่าสุดท้ายก็โดนชูยินห้ามไว้ อวิ๋นตั่วเริ่มจะทนไม่ไหว ทุกครั้งที่อวี่เจ๋อมาผู้เป็นพ่อจะเอาแต่หลบในห้อง ไม่ยอมออกมา นี่มันบ้านของเรานะ พ่อจะหลบทำไม?“ทำไมไม่กินข้าวอีกแล้วล่ะคะ เรากินข้าวกัน ทำไมพ่อไม่กิน” พูดไปอวิ๋นตั่วก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องของพ่อกับแม่ไปด้วยชูยินเข้าไปห้ามอวิ๋นตั่วไว้ แทบจะขอร้องลูกสาว “อวิ๋นตั่ว พ่อของลูกไม่อยากกินก็ปล่อยเขาไปเถอะ เดี๋ยวถ้าเขาหิว แม่ค่อยไปอุ่นอะไรให้ก็ได้”อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจ “พ่อเป็นอะไรไปคะ ทุกครั้งที่อวี่เจ๋อมาก็เอาแต่อยู่ในห้อง เหมือนกลัวอะไรเขา”อวิ๋นเฉียวรู้ปมในใจของผู้เป็นพ่อดี รู้ว่าถ้าเถียงกันแบบนี้ต่อไปต้องขายหน้าแน่ เขาจึงรีบบอก “อาจจะเพราะคิดถึงเรื่องในอดีต คิดถึงว่าเคยเป็นคนควบคุมสถานการณ์ต่างๆ แต่วันนี้กลับมากลายเป็นแบบนี้ ไม่เอา
