มาเปรียบทียบก็ไม่เจ็บปวด นึกไปถึงตอนแรกพ่อยังคิดจะเอาธุรกิจทั้งหมดให้อวี่เจ๋อสืบทอด ทั้งยังคิดว่านั่นเป็นของขวัญที่จะให้ แล้วแบบนี้จะให้พ่อเผชิญหน้ากับอวี่เจ๋อได้ยังไง?”“อย่าพูดถึงพ่อแบบนั้นสิพี่”“พี่พูดความจริง ในเมื่อพ่อไม่อยากออกมาก็ปล่อยพ่อไปเถอะ”“ใช่ แล้วแต่พ่อเขาเถอะลูก” ชูยินเองก็บอกเห็นทั้งพี่ทั้งแม่ห้าม แม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่อวิ๋นตั่วก็กลับไปนั่งที่แบบไม่ได้ถามอะไรต่อ ในถ้วยมีเนื้อปลาวางอยู่ก่อนแล้ว เธอหันไปมองอวี่เจ๋ออวี่เจ๋อส่งยิ้มให้เธอ “กินปลาเยอะๆ มันดีต่อสมอง”“คุณกำลังจะว่าฉันไม่ใช้สมองเหรอ?”“ดูสิ เป็นคนมีอคติแบบนี้ อีกฝ่ายพูดอะไรก็ผิดไปหมด พี่แทบไม่กล้าพูดอะไรแล้วนะ”ชูยินตำหนิลูกสาว “อวิ๋นตั่ว อย่าเป็นแบบนี้สิ!”“อาหารวันนี้มีความคิดสร้างสรรค์มาก น้องสาวไปเอาสูตรอาหารมาจากไหน?” อวิ๋นเฉียวหยอก“จะทำอาหารต้องมีสูตรด้วยเหรอคะ? ปรมาจารย์แห่งยุทธจักรว่าไว้เพลงกระบี่ที่ดีที่สุดนั้นอยู่ที่ใจ ต้องใช้ใจฝึก ในใจมีกระบี่ ผสานรวมเป็นหนึ่ง”“ปรมาจารย์ท่านไหนพูด?” อวิ๋นเฉียวถาม“นิยายกำลังภายในเกือบทุกเรื่องก็เขียนแบบนี้” อวิ๋นตั่วตอบไปตามใจอวิ๋นเฉียวมองอวี่เจ๋อ “เป็นแบบนั้นเหรอ?”“เหมือนจะใช่นะ”อวิ๋นเฉียวพยักหน้า ท่าทางราวเข้าใจอะไรขึ้นมา “เข้าใจแล้ว น้องสาวพี่เข้าถึงขั้นรวมเป็นหนึ่งกับอาหารแล้วสินะ”อวิ๋นตั่วถูกหัวเราะเพราะคำพูดของพี่ชาย เธอกลอกตาใส่เขา ก่อนจะก้มหน้าลง พยายามกลั้นหัวเร
