อวี่เจ๋อจูงอวิ๋นตั่วเข้ามาในห้องครัว บนโต๊ะมีวางอาหารไว้เต็มแล้ว“เธอเอาเห็ดหอมไปล้างให้สะอาดนะ เดี๋ยวพี่จัดการปลาเอง” อวี่เจ๋อกำชับอวิ๋นตั่วทว่าอวิ๋นตั่วกลับทำตรงกันข้าม เธอดึงดันไปหยิบปลาตัวนั้น พอได้มีดมาก็เดินไปฆ่าปลาตรงข้างอ่างนํ้า ปลากะพงตัวนั้นกระดิกหางอยู่บนเขียง มีดของอวิ๋นตั่วเพิ่งกระแทกโดนตัวมัน มันก็เหมือนมีลางสังหรณ์ กระโดดแรงมากจนทำให้นํ้ากระเด็นใส่หน้าอวิ๋นตั่ว เธอแอบโมโหอยู่ในใจ รู้สึกว่าปลาตัวนี้จงใจหาเรื่องเธอ จึงชูมีดขึ้นแล้วตีลงไปอย่างแรง ทำให้ปลาตัวนั้นสลบไปพอได้ยินเสียงหัวเราะข้างหลังเธอก็หันกลับไปมอง เห็นว่าอวี่เจ๋อกำลังยืนกอดอก มองเธอนิ่งๆ “มันทำอะไรให้เธอไม่พอใจเหรอ เธอถึงได้โมโหมันขนาดนี้?”เขาเดินเข้ามา แล้วหยิบมีดในอวิ๋นตั่ว “ให้พี่จัดการเองดีกว่า”อวิ๋นตั่วถอยไปด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ ดูอวี่เจ๋อขอดเกล็ดปลา เอาครีบปลาออก และล้างให้สะอาดด้วยความชำนาญมือ“นึ่งดีไหม พี่ว่าปลากะพงถ้านึ่งจะอร่อยกว่า เธอว่ายังไง?” เขาขอความเห็นจากเธออวิ๋นตั่วหยิบหัวหอมมาล้าง แล้วหั่นบนเขียง รสชาติของมันค่อยๆ ลอยขึ้น อวิ๋นตั่วจึงนํ้าตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวทางอวี่เจ๋อเพิ่งจะวางปลาลงในหม้อ พอเห็นเธอวิ่งไปข้างอ่างนํ้าก็รีบถามว่า “เป็นอะไรไป?”อวิ๋นตั่วล้างหน้าเสร็จแล้ว ตอนเดินกลับมา อวี่เจ๋อก็มองเห็นว่าตาเธอแดง“ร้องไห้เหรอ?”“ใครร้อง ฉันแสบตาเพราะหัวหอมต่างหาก”อวี่เจ๋อหาผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่
