งมาช่วยเช็ดนํ้าบนหน้าให้เธอ “ขอโทษนะ!”อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจว่าที่จู่ๆ เขาพูดแบบนี้ขึ้นมาหมายความว่าอะไร เธอกลับไปอยู่หน้าเขียง แล้วหั่นหอมต่อ “ฉันหั่นหอมแล้วแสบตาเอง เกี่ยวอะไรกับคุณ? คุณขอโทษเรื่องอะไรอยู่?”“เธอก็รู้ว่าพี่ไม่พูดถึงเรื่องนี้” อวี่เจ๋อเดินไปข้างหลังเธอ “พี่พูดถึงเรื่องเมื่อวาน พี่ไม่ควรว่าเธอโดยที่ยังไม่ได้ถามเหตุการณ์ที่ผ่านมา ตอนนั้นพี่โกรธมาก แต่พี่ไม่ได้โกรธเธอ พี่โกรธตัวเอง พี่อยากปกป้องเธอ แต่กลับไม่รู้ว่าจะปกป้องยังไง”อวิ๋นตั่วนํ้าตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง เธอพุ่งตัวไปที่อ้างนํ้า แล้วบิดเปิดหัวก๊อก ล้างตาตัวเองทีละข้าง เธอบอกตัวเองว่า เพราะหัวหอมเผ็ดเกินไป ใช่แล้ว! ทุกอย่างเป็นความผิดของหัวหอมตอนที่ปิดก๊อกนํ้าเสร็จ เธอหันตัวมาแล้วเห็นอวี่เจ๋อ เขายืนอยู่ข้างหน้าเธอด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “พี่ทำให้เธอเสียใจ แต่เธอก็รู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ ให้อภัยพี่สักครั้งได้ไหม?”“ไม่เป็นไรค่ะ ที่จริงพวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว ไม่ถึงขั้นจะพูดว่าเสียใจหรือไม่เสียใจได้หรอกค่ะ คุณไม่สามารถทำให้ฉันเสียใจได้หรอก”อวิ๋นตั่วทำท่าทางไม่สนใจยิ่งเธอเป็นแบบนี้ อวี่เจ๋อก็ยิ่งเป็นทุกข์ คนที่เคยสัญญาไว้ว่าเคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า ตอนนี้กลับเห็นเขาเป็นคนแปลกหน้า“ในเมื่อเธอไม่โกรธ แล้วทำไมต้องปิดตัวเองอยู่ในห้องล่ะ ทำไมไม่ทานข้าวเลยทั้งวัน?” อวี่เจ๋อไม่ยอมแพ้ เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว
