เหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต “อวี่เจ๋อ เธอมาแล้วเหรอ”“อวิ๋นตั่วล่ะครับ? ไปสำนักพิมพ์แล้วเหรอ?”ชูยินส่ายหน้า แล้วชี้ไปที่ห้องนอน “ปิดตัวเองอยู่ในห้องทั้งวัน ไม่ได้ทานข้าวด้วย เมื่อคืนวานตอนกลับมาก็ใบหน้าฟกชํ้า ป้าถามเธอก็ไม่บอก ร้อนใจจะแย่อยู่แล้ว”“ไม่ต้องห่วงนะครับ อีกสักพักเธอจะดีขึ้น” อวี่เจ๋อพูดกับชูยินอวี่เจ๋อไปเคาะประตูห้องอวิ๋นตั่ว “อวิ๋นตั่ว พี่เอากับข้าวมาเยอะแยะเลยนะ มีปลากะพง ซี่โครงแกะ กุ้งก้ามกราม เธอออกมาคุยกับพี่หน่อย เธอทำอะไรทาน?”อวิ๋นตั่วเปิดประตู มองพาลใส่อวี่เจ๋อ “คุณมาทำไมคะ ผอ.เจ๋ออวิ๋นที่ที่สง่าผ่าเผย ถ่อมาถึงบ้านปาปารัซซี่บ่อยๆ มันใช่เรื่องเหรอคะ?”อวี่เจ๋อมองชูยินแวบหนึ่ง ชูยินจึงเดินออกไปอย่างรู้งานอวี่เจ๋อพับแขนเสื้อตัวเองขึ้นให้อวิ๋นตั่วดู “ดูรอยที่เธอประทับไว้ให้พี่สิ!”“คุณจะมาคิดบัญชีกับฉันเหรอ?”“เธออย่าทำให้สถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ได้ไหม?”อวี่เจ๋อดึงมืออวิ๋นตั่ว “ไปทำกับข้าวกับพี่เถอะนะ”“ไม่ไปค่ะ”“เธอกัดพี่จนกลายเป็นแบบนี้ แค่ให้เธอทำกับข้าวให้ เธอยังไม่ยอมอีกเหรอ?”
——————————————————–
