เธอที่สุด
ขณะที่น่าน่าเอาเอกสารเข้ามาให้อวี่เจ๋อเซ็น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรอยกัดบนข้อมือ จนต้องหลุดอุทานออกมา อวี่เจ๋อเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะมองตามสายตาของเธอจนเห็นที่ข้อมือตัวเองแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมา“เมื่อวานถูกคุณอวิ๋นโกรธมาเหรอคะ?” เธอถามด้วยความระมัดระวัง“ไม่น่าจะใช่เรื่องที่คุณต้องสนใจนะครับ”เมื่อเห็นท่าทางจริงจังแล้วน่าน่าก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เธอเก็บเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยแล้วมา ทว่าขณะที่กำลังจะถอยออกไปก็ถูกอวี่เจ๋อเรียกไว้ “น่าน่า เดี๋ยวก่อน”เธอหันไปตามเสียงเรียกเขาลุกขึ้นเดินไปนั่งที่โซฟา แล้วชี้ไปที่โซฟาตัวข้างหน้า “นั่งลงก่อน”ทว่าน่าน่าไม่กล้า ตำแหน่งของเธอไม่ได้อยู่ในระดับที่จะนั่งเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ได้อวี่เจ๋อขมวดคิ้วมุ่น “ผมให้นั่งก็นั่งสิครับ”เพราะแบบนั้น น่าน่าถึงได้เดินไปนั่งตรงข้ามกับเขาอย่างระมัดระวัง“ถือว่าเราคุยกันเหมือนเพื่อน ผมมีอะไรอยากถามคุณหน่อย คุณต้องพูดความจริง”น่าน่าพยักหน้า “ค่ะ”“คุณก็คิดว่าผมอีคิวตํ่าใช่ไหม?”น่าน่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกตอบแบบประนีประนอม “ก็พอใช้นะคะ”ได้ฟังคำตอบแล้วอวี่เจ๋อก็หงอยลง“งั้นก็หมายความว่าตํ่าจริงๆสินะ?”“ที่จริงไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องอีคิวสูงหรือตํ่าหรอกค่ะ แค่ผอ.แคร์คุณอวิ๋นจริงๆ ก็พอแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเดี๋ยวเธอก็รับรู้เอง”อวี่เจ๋อดูหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด “แต่จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อวานเธอถึงได้โมโหขนาดนั้น?
