อ.ก็เลยเดือดขึ้นมา ยังไม่ทันได้ถามให้รู้เรื่องก็ใส่อารมณ์ออกมาก่อน ฉันคิดว่าคุณอวิ๋นน่าจะเข้าใจนะคะ”“ต้องโทษร.ป.ภ.นั่น!” อวี่เจ๋อด่าด้วยความแค้น“พูดถึงร.ป.ภ.คนนั้น ผอ.จะไล่เขาออกจริงๆ เหรอคะ?”“ไม่ได้เหรอ?”“ถ้าเรื่องนี้เผยแพร่ออกไปอาจจะไม่ดีต่อชื่อเสียงของผอ.นะคะ ถ้าคนอื่นถามสาเหตุ แค่เพราะทำให้คนรักของผอ.ไม่พอใจ ก็เลยทำให้เสียงานแบบนี้”“เขาทำให้อวิ๋นตั่วไม่พอใจ ผมก็โมโห แต่ที่ทำให้เขาเสียงานจริงๆ นั่นเพราะทัศนคติการทำงานที่แยกแยะคนจากเสื้อผ้า บัตรเชิญสองใบเขาไม่ยอมรับ กลับไปดูจากเสื้อผ้า ถ้าแบบนั้นกฎของบริษัทไม่เท่ากับแค่มีไว้เฉยๆหรอกเหรอ? จะให้ผมเสียหลักการของตัวเองเพียงเพราะคำซุบซิบของคนอื่นไม่ได้หรอกนะ”“เข้าใจแล้วค่ะ”
