บริเวณรอบข้างเริ่มมีคนพูดเหน็บแนมขึ้น “นิวเอนเตอร์เทนเม้นท์ก็แบบนี้แหละ เนื้อสุนัขเอาขึ้นโต๊ะอาหาร*[1]ไม่ได้”“คุณด่าใครครับ! ใครเป็นเนื้อสุนัขเอาขึ้นโต๊ะอาหารไม่ได้? คิดว่าตัวเองดีกว่าเราสักแค่ไหนเชียว แต่ละคนดูสวยงามสดใส แต่เบื้องหลังล้วนแต่มีเรื่องน่าอับอาย พฤติกรรมไม่ดี หรือจะให้ผม…ค่อยๆ บอกพวกคุณทีละเรื่องดีล่ะครับ?” กู่เลี่ยงโมโหจนถึงขีดสุดผอ.เปาที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มเกินกว่าจะควบคุมได้ เขาก็คำรามออกมาด้วยความโมโห “เอาล่ะ ไปเรียกร.ป.ภ.มา เอาสองคนนี้โยนออกไป!”มีคนที่อยู่บริเวณนั้นอยากจะแสดงอำนาจของตัวเองบ้าง เขาจึงเข้ามาดึงอวิ๋นตั่วกับกู่เลี่ยงออกไปข้างนอก โดยไม่รอให้ร.ป.ภ.มาถึงก่อนแต่ทันใดนั้นก็มีคนเข้ามาชกคนที่กำลังดึงอวิ๋นตั่วอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเจ้าของหมัดนั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นบอสใหญ่ของตัวเอง…หลิวอวี่เจ๋ออวี่เจ๋อเมื่อได้ยินว่ามีปาปารัสซีปะปนเข้ามา เขาก็พอเดาออกว่าเป็นใครเขามองน่าน่าตาขวาง เป็นสายตาที่ทำเอาน่าน่าเงียบกริบด้วยความตกใจ
ก่อนที่จะพูดออกมาเสียงเบา “ฉันส่งบัตรเชิญไปแล้วจริงๆ นะคะ”อวี่เจ๋อแหวกผู้คนเข้ามา เขาถึงได้เห็นว่าเป็นอวิ๋นตั่วกับกู่เลี่ยงจริงๆใบหน้าของทั้งสองบวมชํ้า ผมของอวิ๋นตั่วถูกกราชากจนยุ่ง กระดุมเสื้อเชิ้ตก็หลุดออก คนเหล่านี้ทำราวกับพวกเขาเป็นผู้ต้องโทษ พลอยให้อวี่เจ๋อรู้สึกโมโหขึ้นมา เขาปล่อยหมัดออกไปอย่างไม่รู้ตัว สองคนพอเห็นว่าเป็น
