บอสใหญ่ก็ได้แต่ยกมือกุมหน้า ไม่กล้าพูดอะไรออกมาสายตาคมกริบกวาดมองไปทั่ว พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นเสียงเย็น “เมื่อกี้มีใครอีกที่ลงมือ?”ทุกคนรับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี จึงค่อยๆ ถอยกลับไปทีละคนเมื่อเห็นท่าทางของอวี่เจ๋อ ผอ.เปาก็รู้ว่าฝ่ายนั้นโกรธแล้ว เขาจึงรีบพูดด้วยความระมัดระวัง “ผอ.หลิว พวกเราไม่รู้จริงๆ ว่าเธอเป็นเพื่อนของผอ.”“หรือบัตรวีไอพีในมือเธอเป็นของปลอมล่ะ?”ผอ.เปาไม่กล้าพูดตอบอวี่เจ๋อเดินมาหยุดตรงหน้าอวิ๋นตั่ว ยื่นมือออกมาจัดกระดุมเสื้อให้ พร้อมกับตำหนิไปด้วย “พี่ให้บัตรเชิญเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องแอบเข้ามาลับๆ ล่อๆ ด้วย?”เมื่อได้ยินแบบนั้น อวิ๋นตั่วก็โมโห ตอบกลับด้วยถ้อยคำแฝงคำเย้ย“ไม่ใช่ว่าเนื้อสุนัขเอาขึ้นโต๊ะอาหารไม่ได้เหรอคะ!”น่าน่าที่วิ่งมาถึงก่อนอวี่เจ๋อเอาเสื้อคลุมมาคลุมให้อวิ๋นตั่ว “ตามฉันมาดีกว่าค่ะคุณอวิ๋น”น่าน่าพาอวิ๋นตั่วออกไปโดยมีกู่เลี่ยงเดินตามไปด้วยอวี่เจ๋อกวาดสายตาไปรอบๆ แล้วพูดเสียงเบา “พวกคุณต่อกันได้เลย”ผู้คนที่เหลือในห้องโถงยังหวาดผวา แม้เหตุการณ์จะผ่านไปแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าปาปารัสซีที่ฉาวโฉ่จะมีความเกี่ยวข้องกับบอสใหญ่ คนที่เพิ่งลงมือมีเรื่องอดก้มลงมองมือของตัวเองไม่ได้ ด่าตัวเองในใจที่ไม่รู้จักอดทน พากันเอะอะโวยวาย ถ้าบอสมาสืบเรื่องอาชีพนักแสดงคงจบเห่แน่!น่าน่าพาอวิ๋นตั่วมาที่ห้องรับรอง จากนั้นเธอก็ไปหากล่องยามาทายาให้พวกเขาอวี่เจ๋อยืนอยู่ตรงหน้า
