มองลูกศิษย์ของตัวเองด้วยความโมโหความแสบจากเบตาดีนที่ทาลงบนแผลทำให้อวิ๋นตั่วอดร้อง “โอ๊ย…”ออกมาไม่ได้ เช่นนั้นก็พลอยทำให้น่าน่าตกใจ “ฉันทำคุณเจ็บเหรอคะ ฉันจะเบามือลงอีกนะ”“ไม่ต้องซีเรียสหรอกค่ะ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับคุณเลย”“เจ็บไหม?” อวี่เจ๋อถาม“เจ็บค่ะ”“ไหนบอกพี่มาสิว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ พี่ให้บัตรวีไอพีไปทำไมไม่ใช้กลับเข้ามาแบบลับๆ ล่อๆ แบบนี้?”พอได้ยินคำว่าลับๆ ล่อๆ อวิ๋นตั่วก็ลุกขึ้นยืน รู้สึกไม่ดี แม้เธอจะตัวเตี้ยกว่าอวี่เจ๋อ แต่พลังก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเลยสักนิด เธอเงยหน้า สองมือเท้าเอว“ถ้าฉันจะชอบทำลับๆ ล่อๆ แล้วจะทำไมคะ? ใครเห็นค่าบัตรวีไอพีของคุณกัน เอาบัตรเข้ามาถ่ายรูปเสแสร้งของดาราพวกนั้น จะแสดงความเป็นมืออาชีพของเราได้ตรงไหน? ฉันมันเป็นคนไม่ดี ชอบแอบทำลับๆ ล่อๆ แบบนี้แหละค่ะ!”“ยังจะพูดได้เต็มปากเต็มคำแบบนี้อีกเหรอ?” อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่วอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ถูกคนทำร้ายจนเป็นหมาตกนํ้าแบบนี้ยังจะภาคภูมิใจอยู่อีกเหรอ?”“ใช่ค่ะ ฉันเป็นปาปารัสซีและฉันก็ภูมิใจ! ถ้าคุณคิดว่าฉันทำให้คุณขายหน้า อย่างนั้นคุณจะทำเป็นไม่รู้จักฉันก็ได้ ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน!”น่าน่าเห็นทั้งคู่คุยกันไม่กี่ประโยคก็ทะเลาะกันแล้วแบบนั้นก็เลยพยายามพูดเกลี้ยกล่อม “คุณอวิ๋นคะ คุณเข้าใจความหมายของผอ.หลิวผิดไป เขาปวดใจมากนะคะ”“แล้วใครให้เขามาปวดใจล่ะคะ เราเป็นอะไรกันเหรอ? ถึงฉันจะถูกคนทำร้ายจนตายข้างถนนก็ไ
