ย่างหงุดหงิด“นายควรจะคิดแบบนี้ คิดว่าจะทำให้ดีที่สุด ถึงแม้จะเป็นแค่ปาปารัสซีคนหนึ่ง แต่ก็ต้องทำให้ดีที่สุด สุดท้ายก็จะเป็นดวงดาวที่เจิดจรัส”“ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ดีแบบเธอหรอก”ทั้งสองเข้าไปในห้องโถงของงาน ภายในงานมีหนุ่มหล่อสาวสวย แต่งตัวน่ามองกำลังชนแก้วดื่มกินกันอย่างคึกคัก บรรยากาศดูครึกครื้นจนหาคำบรรยายไม่ถูก“คนเรานี่พอเทียบกันแล้วน่าโมโหจริงๆ ดูการแต่งตัวของพวกเขาสิ ฉันทำงานทั้งปียังซื้อไม่ได้เลย!” กู่เลี่ยงอดทอดถอนใจออกมาไม่ได้“เลิกทอดถอนใจสักที สวรรค์ของแต่ละคนแตกต่างกัน แต่ละคนก็มีชีวิตในแบบของตัวเอง”กู่เลี่ยงอดอยากรู้ไม่ได้ “เห็นภาพแบบนี้แล้วเธอรู้สึกอะไรบ้างไหม?”“รู้สึกอะไร? คิดว่าฉันควรจะรู้สึกอะไรล่ะ?”เขาถึงได้รู้สึกตัวว่าตัวเองพลั้งปากไป พูดแบบนี้ไม่เท่ากับเอาเกลือราดบนแผลของอวิ๋นตั่วเลยหรือไง?
