์หลิวอยู่แล้วเชียว ทำไมเธอถึงไม่ยอม? ไม่เข้าใจเลยจริงๆ บัตรก็เอามาจากเขาแล้วแท้ๆ แล้วยังจะทำยึดมั่น ไม่อยากเชื่อมสัมพันธ์กับเขาอยู่อีก รู้หรือเปล่าว่าแบบนี้เขาเรียกว่า ทำตัวแบบไหน คนก็มองแบบนั้น” กู่เลี่ยงว่าอวิ๋นตั่วเอื้อมมือไปหยิกมุมปากกู่เลี่ยงไม่ยอมปล่อย “ทำตัวอะไร คนมองอะไร พูดให้มันดีๆ นะ!”“ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง ปล่อยมือเถอะเจ๊ ปากจะฉีกแล้วเนี่ย”อวิ๋นตั่วปล่อยมือ “นายนี่มันโง่จริงๆ บัตรที่เราถือนั่นร.ป.ภ.ยังไม่เชื่อเลยแล้วนายคิดว่าถ้าพูดชื่อหลิวอวี่เจ๋อออกไปแล้วเขาจะยอมให้เข้าไปงั้นเหรอ?บนโลกใบนี้ใครๆ ก็รู้ชื่อเขากันทั้งนั้น ถ้าแค่พูดชื่อแล้วยอมให้เข้าไป บัตรเชิญนี่จะเอาไว้ทำไม?”“ประเด็นคือตอนนี้เรามีบัตรเชิญ แต่เข้าไปไม่ได้! ” กู่เลี่ยงถอนหายใจ“คิดว่าจะได้ถ่ายรูปดาราอย่างเปิดเผยซะอีก สุดท้ายก็ยังต้องแอบถ่ายอยู่ดี”อวิ๋นตั่วลุกขึ้นยืน แล้วปัดมือ “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะเข้าไปที่นั่นไม่ได้”กู่เลี่ยงเองก็ยืนขึ้นแล้วเดินตามไปด้วย “เธอคิดจะทำอะไรน่ะ? เราโทรหาอาจารย์หลิวดีไหม?”“เลิกเอาแต่พูดถึงอาจารย์หลิวสักทีเถอะ! เขาไปเป็นอาจารย์ของนายตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าถ้าไม่อาศัยเขาแล้วฉันจะเข้าไปไม่ได้!”“เขาไม่ใช่อาจารย์ของฉัน แต่เป็นอาจารย์ของเธอ ดูท่าทางอกตัญํูต่ออาจารย์ของตัวเองสิ!”อวิ๋นตั่วเดินไปรอบๆ และก็เห็นว่ามีร.ป.ภ.เฝ้าอยู่ทุกประตู หากอยากจะปะปนเข้าไปคงไม่ง่ายแน่“ฉันว่าอย่า
