กู่เลี่ยงถือบัตรเชิญวีไอวีอยู่ในมือ แต่ก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจมากพอ เขาเดินหลังค่อมโค้งเอวเหมือนกับผีที่เข้ามาในหมู่บ้าน อวิ๋นตั่วเห็นท่าทางของเขาแล้วก็นึกถึงผลงานสั้นๆ ที่เธอเคยอ่านตอนเด็ก ‘ตัวละครหลักกับตัวประกอบ’ตัวประกอบอยากแสดงเป็นตัวละครหลัก แต่ช่วยไม่ได้ที่ตัวละครหลักเป็นหนึ่งในกองทัพสายที่แปดที่หน้าตาดูซื่อตรง แม้ตัวประกอบจะใส่เสื้อผ้าทั้งตัวแล้วแต่พอเอ่ยปากก็ยังเป็นท่วงทำนองการพูดแบบคนขายชาติอยู่ดี
“พระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นให้ข้ามาบอกเจ้า!”อวิ๋นตั่วเล่าเรื่องสั้นๆ นี้ให้กู่เลี่ยงฟัง กู่เลี่ยงก็รู้สึกเหมือนถูกยั่วยุ“คนที่เคยแต่แอบถ่ายอยู่ข้างหลัง จู่ๆ ก็ได้มางานใหญ่ขนาดนี้ แล้วจะไม่ขี้ขลาดได้ไง? อยู่ดีๆ ฉันก็รู้สึกว่าเราสองคนไม่ใช่หนูเข้าถังข้าวสาร แต่เป็นแกะเข้าฝูงหมาป่าต่างหากล่ะ เธอคิดดูสิ คนที่อยู่ในงานนั้นมีคนที่ถูกเราเปิดโปงข่าวตั้งเท่าไหร่? คนเยอะขนาดนั้น ต้องมีสักสองคนที่เจ้าอารมณ์ พวกเราจะได้นอนออกมา หรือจะได้นั่งยองๆ ออกมาก็อยู่ที่ดวงแล้ว”“นายทำตัวให้เป็นธรรมชาติหน่อยสิ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีสิทธิ์เข้าไปนะ”พอเดินมาถึงหน้าประตู พวกเขาก็ถูกกักตัวไว้อย่างที่คิดไว้ ร.ป.ภ.มองการแต่งตัวของทั้งสองคน มองยังไงก็ไม่เหมือนแขกวีไอพี ก็เลยสงสัยว่าบัตรเชิญจะเป็นของปลอม แต่ตรวจสอบอยู่นาน ฉลากกันปลอมก็สแกนแล้ว แต่ไม่พบความผิดปกติอะไรกู่เลี่ยงทนไม่ไหว จึงหยิบบัตรมาพลางทำท่าจิ้งจอกแอบใช้บ
